Verteld door Gus Browning, in 73 Magazine van 1966-04 vrij vertaald door PA0ABM Gus Browning story, Deel 11 Perzische Golf Staten Vorige maand ben ik gestopt met vertellen toen Rundy aangaf te vertrekken naar Qatar, het buurland van Bahrein. Een machtiging voor MP4Q hadden we al in ons bezit, ook voor Muscat. En kaartjes voor en vliegtuig en een visum hadden we ook al geregeld. Gedurende ons verblijf in het enige hotel in Bahrein het ‘Speedbird Hotel werden in die 7 dagen vele duizenden QSO’s gemaakt Wel jongens, als jullie een bezoekje willen brengen aan Bahrein zorg dan voor een reservering van het Speedbird Hotel. Want god mag het weten waar je anders zou kunnen slapen. Je bent daar in een Moslim land en varkensvlees is taboe. Een van de hotelboys van het Speedbird Hotel vertelde me he volgende verhaal. Er had een schip aangemeerd in de haven en een paar zeelieden kwamen naar het hotel om karbonades te eten. Hun werd verteld dat dit niet te krijgen was in het hotel. De zeelui gingen terug naar hun schip, haalden daar het varkensvlees uit de vriezer en kwamen terug in het hotel met de opbracht aan de keuken dit vlees voor hen te bereiden. De dienstdoende kok had niet door dat het varkensvlees was en begon het vlees te braden. Toen de chef kok de keuken in kwam en rook wat er gaande was kreeg de jonge kok de opdracht zowel vlees als pan te begraven in de woestijn. En daarna kreeg de jongeman ook nog de zak. De kleine vier propeller vliegtuigjes de tussen de golfstaten vliegen zijn volgend mij van het type DeHaviland. Daarmee vlogen we naar Qatar. De woestijn stond vol olie boortorens. Het leek wel een beetje op Texas, maar dan zonder groen. Heel lang geleden moet het land anders dan woestijn geweest zijn om de grote hoeveelheid olie te kunnen verklaren. Gemiddeld regent het er een keer per jaar, maar met al die olie zeur je toch niet om regen. Kort na het vertrek uit Bahrein werd de landing in Qatar al ingezet. Er was ook al een hotel in Qatar, een eyeopener, maar ik ben de naam van het hotel vergeten (Sheraton??). Heel luxe, met airco en zwembad, net als een Hilton hotel, en ongeveer 22 dollar per dag. Het zwembad was niet meer dan honderd meter van de kalme blauwe Perzische Golf verwijderd. Een paar Dhows water zichtbaar in het water. Mij krijgen ze niet in een van die bootjes, ik zou voortdurend angst hebben niet op de plaats van bestemming te geraken. We verbonden de antenne met de radio en na de eerste CQ van MP4QAR brak de hel los. We waren in business jongens. Natuurlijk wist ik dat dit zou gebeuren. Meestal moet je een paar keer CQ roepen voordat je antwoord krijgt. Daarna wordt je door twee stations aangeroepen, daarna zijn het er vier. En al snel zijn het er meer dan 50 en daar zitten ook jongens tussen die jou nog niet eens gehoord hebben. En dan begint de ellende. Nou jongens denk nu niet dat er altijd wel een station te horen is die harder is dan alle andere stadions. Dat is niet zo. Haast altijd is het juist dat station op een schone frequentie dat antwoord krijgt. Daarom jongs is mijn advies aan jullie dit; “Als je een zeldzaam station wilt werken, luister eerst en zoek dan een schone frequentie op een geef dan snel je call 3 keer en dan BK. Dat is de manier die verstandige jongens toepassen, en die zijn dan snel aan de beurt. Sommige amateurs volgen een andere methode. W3CXX zend “XX XX XX”. Rudi, DL7AA zend “Gus, Gus, Gus”. In SSB zend W6SC “South Carolina, South Carolina” en een van de besten is W4CCB die “Coca Cola Bottle” laat horen. Als jezelf ook een goeie methode weet te vinden pas die dan ook toe. Dan merk je vanzelf of het een goede manier is om mijn aandacht te krijgen. Als ik weer thuis ben bedenk ik wel een manier om W4BPD te promoten. Ik sta open voor elke suggestie van jullie jongens. Overigens, vandaag schrijf ik dit verhaal vanuit het Central Hotel in Ouagadougou spreek uit als Waggadou-gu), Upper Volta. Voor een overnachting betaal je hier 8 tot 9 dollar. Een flesje Coca Cola kost 40 cent en voor een goede maaltijd betaal je 4,5 dollar. Het ontbijt, dat bestaat uit een eitje, een stukje spek en een kop erg zwarte koffie kost 1,5 dollar. Het leven hier is niet goedkoop tenzij je kunt leven op bananen en sinaasappels. En nog iets dat ik ontdekte is dat je hier niet zomaar een vliegtuig kunnen nemen en vertrekken. Soms moet je wel een week wachten voordat je naar een gewenste bestemming kunt vliegen. Dit is een slechte plek als je vast komt te zitten. Oh ja, de vrouwen hier zijn ook topless, het grootste deel tenminste. Ik zie dat al lang niet meer en besteed er geen aandacht meer aan. Ik vraag me af of, als topless zwemmen de gewoonte wordt in Amerika of de vrouwen dan ook minder aandacht krijgen. Het lijkt me een goed idee dat eens uit te proberen. De laatste tijd denk ik vaak aan thuis en wat ik het meeste mis. Bovenaan mijn lijstje staat Peggy natuurlijk, dan de kinderen en mijn kleinkinderen (nu, in 1965 zijn er dat vijf). Het volgende dat ik erg mis is een lekker glas melk en een stuk wit brood met daarop tomaten, mayonaise, en gebakken stukjes kip. En wat ik graag zou willen is met iemand praten (in Upper Volta praten ze alleen Frans), en kijken naar mijn favoriet TV programma. En wat ik natuurlijk mis is een beam, een goed amateur station en praten met mijn vrienden. Ik dwaal weer teveel af van mijn belevenissen. Rundy en ik waren QRV in het mooie hotel in Qatar en de PileUp was behoorlijk. Daarna even QRT voor een lunch in de stad en weer terug om de pileup af te werken. Plotseling werd hard geklopt op de deur, en ja hoor, daar stond de politie, drie man sterk. Ze wilden weten wat we aan het doen waren met al dat radio spul. Rundy toonde hun de machtigingen en vertelde dat we in alle MP4 landen mochten uitzenden. Na veel uitleg waren ze tevreden en konden we doorgaan met afhandelen van de PileUps. Jongens mijn advies is; Voordat je begint met uitzenden, breng eerst een bezoekje aan de lokale politie voordat ze jou een bezoekje brengen. Na Qatar waren de Trucial States aan de beurt. Een van Rundy’s vrienden stond ons op het vliegveld van Shariah op te wachten. Tot nu was iedereen QRV geweest vanuit Shariah , maar wij besloten uit te wijken naar het sjeikdom Dubai, zo’n 30 kilometer verder op. We dachten dat we de ARRL misschien ervan konden overtuigen om elke van de zeven gebieden als apart land te laten tellen. Er was nauwelijks een weg naar Dubai te vinden maar we kwamen daar toch terecht. Het was een echte Arabische nederzetting. Het gebouw dat ooit een hotel was geweest stond er nog. Praktisch leeg en verlaten. De twee bovenste verdiepingen waren compleet leeg en alle kamers waren gestript. Een vriend van Rundy was de eigenaar van het gebouw en gaf ons toestemming de twee bovenste verdiepingen te gebruiken. Van de hoteleigenaar mochten we beddengoed en twee kleine bedjes lenen. De meeste Arabische gebouwen hebben een dak van cement. Ook dit gebouw was zo, maar op het dak was een extra cementen rand aangebracht. Een goede constructie voor het bevestigen van de antennes. We konden vier mooie bamboe stokken van 12 meter gebruiken om de antennes vast te maken. Tijdens de montage van de antenne werden we geholpen door een knul van 18 jaar. Hij hield de bamboe stokken voor me vast. Plotseling leek er een storm op te steken, maar het was de omroeper van de nabije moskee die opriep voor het 3 uur gebed. Onze jonge helper vroeg of ik even de stokken kon vasthouden. Toen ik dit deed, maakte de man een gebedskleed los dat hij om zijn lichaam had gebonden legde het neer op de grond en begon, met zijn gezicht richting Mekka aan zijn gebed. Er bleef voor mij niets anders over dan te wachten tot de jongen klaar was met zijn gebed. Ik vraag me af hoe ze bepalen waar Mekka ligt. Er komt een tijd dat ik een bedrijf opdracht geef een paar goedkope kompassen te maken, waarbij elk van de kompassen steeds de richting naar een bepaalde plaats aangeeft. En wellicht is er dan eentje die met de hand gekalibreerd kan worden in het geval iemand de exacte richting wil weten. Condities in Dubai waren steeds uitstekend. Rond twee uur in de nacht gingen de banden open, nagenoeg in elke richting. Rond half zes gingen de banden weer open om rond 10 uur weer te sluiten. Dat was dus de tijd voor ons om in bed te kruipen. Op een dag verdween Rundy om een beleefdheidsverzoek aan een lokale sjeik te brengen. Na een paar uur kwam hij weer terug met een MP4T machtiging in zijn hand. De sjeik die hij bezocht had bleek een SSB tranceiver te hebben om met andere sjeiks te kunnen kletsen. Een machtiging voor Trucial Oman was dus vlug geregeld. Als we de straat op gingen leek het wel alsof iedereen ons in de gaten hield. Maar na een poosje kwam ik tot het besef dat dat hun normale uitstraling was. Ik denk dat de mensen hier elkaar niet vertrouwen. Nergens was een “European Toilet” te vinden, er waren enkel “Arabian Toilets”. Zo’n toilet is niets meer dan een gat in het cement. Voor het gat is aangegeven waar je je voeten moet plaatsen. En er is een waterkraantje in de buurt waar een doekje aanhangt. En denk er vooral aan om enkel je linkerhand te gebruiken. En dat is toevallig de hand die ik gebruik om te eten! Ik zag veel mensen, voornamelijk ouderen, die op straat hun “Hubbly Bubbly” (waterpijp) rookten. Elke keer als je aan de pijp zuigt hoor je “blubb, blubb, blubb”. Ik nam ook een paar trekjes, alleen al om de mensen te laten zien dat ik ook een normale vent ben. Ik vond zelfs een paar Cola’s, maar ze waren niet, zoals het hoort, echt koud. Tijdens mijn wandeling door Dubai probeerde ik uit te vinden wat de mensen deden om in deze hete woestijnstad te overleven. Er groeiden hier en daar wat bomen, maar zeker geen bomen waar fruit in hangt. In de haven waren een paar Dhows in aanbouw, Elke dag kwamen er een of twee kameel- karavanen uit de woestijn. Meer activiteit was er niet in Dubai. Rundy en ik werden overal goed behandeld. Misschien dat ik ooit kan terugkeren naar deze integrerende plek op aarde en dan kan ontdekken hoe ze hier overleven. We reden met de jeep door de woestijn terug naar Shariah en vertrokken van daaruit naar Koeweit. Een van Rundy’s relaties haalden ons op bij het vliegveld en nam ons mee naar zijn huis, dat zoals gebruikelijk ommuurd was. Vrouwen hebben ik in dat huis nooit gehoord of gezien. Het leek wel alsof het huis in twee delen was verdeeld, een deel voor de mannen en het andere voor de vrouwen. Gedurende de vlucht zag ik meer jaknikkers (doggone oil wells) dan ik ooit heb gezien, het leek wel of die dingen in de woestijn groeiden. We deden ons best een machtiging voor Koeweit te krijgen maar dat liep op niets uit. De oorzaak was de volgende; Een Koeweiti had in de VS een zendmachtiging aangevraagd, maar deze was hem geweigerd. Bij de terugkeer van de man in Koeweit werd de vergunning van een Amerikaan direct ingetrokken. De mand werd tevens verteld dat hij 48 uur de tijd kreeg zich te ontdoen van de zendapparatuur. Als hij in gebreke zou blijven zou de man voor 10 jaar de bak in gaan. Ik hoop dat de situatie hier wat beter wordt en dat we spoedig wel weer een machtiging voor Koeweit kunnen krijgen. Elke dag dat ik de straat op ging zag ik dezelfde oude man lurken aan zijn waterpijp. Hij lachte naar mij en ik naar hem. Toen ik mijn fototoestel bij had liep ik naar hem toe en vroeg of ik een foto van hem mocht maken. Dat mocht. Toen de foto gemaakt was nodige hij me uit naast hem te komen zitten en bood me een kopje verschrikkelijk smakende Arabisch koffie aan. Ik dronk het op in hele kleine slokjes. Toen het kopje leeg was kreeg ik de waterpijp aangeboden. Hij glimlachte van oor tot oor toen mijn “blubb, blubb, blubbs” te horen waren. Hij sprak geen Engels en ik sprak geen woord Arabisch. Maar lachten konden we allebei. De volgende dag kreeg ik weer een uitnodiging van de man en deze keer kwam een fles Coca Cola op tafel. Ik probeerde de man duidelijk te maken dat ik de spoedig terug zou keren naar de U.S.A.. Ik had geen idee of hij me begreep. Maar toen ik de volgende dag navraag deed naar de vertrektijden van de bus naar het vliegveld stond de man me op te wachten en kreeg ik een slof Kent (sigaretten) in mijn handen geduwd. Ik ben er zeker van dat we goede vrienden zijn geworden. Dus jongens, blijf altijd lachen, dat is geld waard. Na een paar dagen de Cola van Rundy te hebben gedronken vertrok ik naar Rome, en haalde de apparatuur op welke ik, na mijn Monaco activiteiten, daar had achtergelaten. Uiteraard moesten weer wat problemen worden weggewerkt voordat ik de spullen mee kreeg. Het werd ook duidelijk dat het een paar dagen zou duren voordat ik weer geld in de beurs had. Het was kwart voor twaalf toen ik TWA belde om info te vragen over een vlucht naar New York. Het was 23 december. Ik kreeg te horen dat het vliegtuig volgeboekt was, de eerstvolgende mogelijkheid zou nieuwjaar zijn. De volgende tien minuten belde ik als een gek andere maatschappijen maar kreeg overal hetzelfde te horen. Volgeboekt. Het laatste telefoontje was met PanAm. Ik kreeg dezelfde respons, maar kreeg ook te horen dat er juist iemand de vlucht had geannuleerd. Ik zou met mijn TWA ticket meekunnen, maar dan moest ik wel binnen 45 minuten aan de gate staan. Jongens vraag niet hoe, maar ik kreeg het voor elkaar. Vlug alle spullen in een taxi en naar het TWA kantoor waar ik overgeboekt werd naar de PanAm vlucht. De taxichauffeur sprak gelukkig Engels, en na belofte van dubbele ritprijs volgde een halsbrekende rit vanuit Rome naar het vliegveld, 30 km verderop. Aangekomen op het platform voor de Boeing 707 zag ik dat ze trap al aan het verplaatsen waren. “Ho, wait a minute” was genoeg om de trap weer op zijn oude plek te krijgen. Om half acht was ik in New York en drie uur later in South Carolina. Peggy had onze Radio-TV winkel nog open en toen ik binnenstapte was het eerste was ze zei; “I was not expecting you until sometime in January!”. Dit was het einde van DXpedìtìe nummer een. Ik was weer veilig thuis en een stuk slimmer dat toen ik vertrok zo’n 8 maande geleden. Ik was een paar kilo lichter geworden, had een bruin kleurtje overgehouden van de Perzische Golf zon, en mijn kleding was totaal versleten. Heerlijk om weer samen te zijn met mijn familie. Ik had een paar duizend foto’s genomen, en had flink wat 8 mm film mee naar huis gebracht. Als snel was bekend dat ik weer thuis was en begonnen de uitnodiging om over mijn avonturen te vertellen binnen te stromen. Ook kregen we veel bezoekers thuis, het houtsnijwerk kreeg dan steeds de meeste belangstelling. En altijd werd de vraag gesteld: “Gus, wanneer ga je weer op DXpedìtìe?” Het belangrijkste wat mijzelf heb beloofd is het volgende: : • Ik zal nooit en te nimmer iemand in een kwaad daglicht plaatsen, ongeacht de smerige manier waarop men mij heeft behandeld. • Ik beantwoord elke call, ongeacht het land waar deze call thuishoort. • Ik probeer 24 uur per dag QRV te zijn, en niet alleen als de band naar Amerika open is. • Ik gebruik nooit methoden zoals; “Nu W1, nu W2, nu W3” • Ik gebruik geen lijsten waarop stations staan die ik bij voorkeur als eerste werk in een pile-up. Ook niet als dat goede sponsors zijn. • Ik stuur nooit een QSL direct naar iemand. • Ik probeer mijn operating practice steeds te verbeteren en blijf de hele tijd zoveel mogelijk op dezelfde frequentie zitten • Ik geef enkel een rapport RS of RST en niets anders, en probeer zoveel QSO’s te naken als mogelijk is. • Ik probeer nooit boos te worden, op niemand. Dat was alles over DXpedìtìe nummer EEN jongens. Volgende maand begin ik te vertellen over het vervolg, nummer TWEE. Gus. Lees verder Deel 12