Verteld door Gus Browning, in 73 Magazine van 1965-10 vrij vertaald door PA0ABM Gus Browning story, Deel 06 Mijn geluksdag Wel, boys, als het licht op groen zou gaan dan had ik nog 1 minuut voordat het interview zou plaatsvinden. Life nog wel. Ik had niets voorbereid. maar ik dacht, dat, als er propaganda gemaakt moest worden, dan moest dat van mij komen, en niet van de interviewer. Ik ben Gus Browning, en ik woon in een van de mooiste plaatsen in Amerika, in de staat South Carolina, een van de smalse staten van de USA en ook een van de armste staten. Ik ben geen rijke stinkerd, maar een eenvoudig mens, gelukkig getrouwd en ik heb 4 kinderen. Ik denk niet dat ze thuis weten waar ik me op dit moment bevind. Twee jaar geleden besloot ik een wereldreis te maken, en spaarde een beetje geld. Nu ben ik op bezoek bij een aantal zendamateurs, en ik denk dat zendamateurs de vriendelijkste mensen zijn op aarde. Zo ging het maar door, ik kletste de hele 15 minuten zendtijd vol zonder ook maar een keer een vraag te krijgen. Ik had Amerika goed verkocht tijdens deze uitzending. Een dag of wat later, toen ik een luchtje aan het scheppen was in de straten van Praag, klonk plotseling naast me de claxon van een grote Rolls Royce. Ik schrok me een hoedje en dacht dat die Rolls me van de stoep af wou rijden. Een vent stak zijn hoofd buiten het raam en zei "Is that Gus Browning from Orangeburg, South Carolina?" Het was John, GW3ZV die met zijn vrouw en zoon ook de wereld aan het verkennen was. Een paar jaar geleden was John bij met in South Carolina op bezoek geweest. De volgende paar dagen toerde ik met John en zijn familie in zijn grote Rolls Royce door de straten van Praag. Wat is de wereld toch maar klein hé. Op een avond kreeg ik een telfoontje van Harry, OK3EA uit Bratisalava. Of ik hem een bezoekje wou brengen. Maar ik zat slecht bij kas. No problem zei hij, ik haal je morgen op en ik betaal het vervoer. De volgende dag stond Harry voor me, kocht een vervoersbewijs voor het vliegtuig en samen vlogen we terug naar Bratislava. Ook het vliegticket terug naar Praag werd door Harry (een dokter) betaald. Ik bleef nog een paar dagen bij Mirek, OK1FF waarna ik Praag vaarwel toezwaaide. Op weg naar München per trein. Hetzelfde ritueel in de trein herhaalde zich weer. Overvolle trein en overal politie op de trein. Ik herinnerde dat een van de OK jongens me een speld had gegeven met een rode ster er op. Die moest ik dragen zei hij, dan heb je minder last van al die controleurs. Bij de volgende inspectie deed ik die speld op, en zag meteen dat de blik van de controleur veranderde. Of die speld met die rode ster er op dat veroorzaakte weet ik niet. Maar de manier waarop ik vanaf dat moment gecontroleerd werd was aanzienlijk minder dan mijn medepassagiers. Of had ik gewoon geluk en was deze dag mijn geluksdag. In Bhutan (waar ik dit schrijf) gebeuren geen belangrijke zaken, tenzij het je geluksdag is. En monnikken van de tempel (Dzong), die verstand hebben van sterren, planeten, maan, zon,enz.. kunnen je vertellen waanneer je jouw geluksdag hebt. En, echt waar, iedereen in AC5 gelooft die monniken. Ze kunnen ook een ongeluksdag voorspellen, dan kun je maar beter niets doen, want het gaat toch mis. Het leven hier in Bhutan is erg interessant. Ik zie vaak een groep Bhutanen of Tibetanen een groep Yaks of lama's opdrijven in de bergen. Vaak voegen zich lama's van de tempel daarbij, of splitsen zich .af en keren terug in de tempel. s'Nachts blazen de herders dan op hun grote Tibetaanse hoorns. Die dingen zijn wel 4 meter lang. Tibetanen en Bhutanen zijn volgens mij de meest vreedzame mensen op deze aardbol. Elk jaar wordt in Paro, in de Paro Dzong, het meest religieuze feest gevierd. Mij werd gevraagd of ik getuige wilde zijn van de religieuze verering. Natuurlijk was het antwoord, Ja, want het feest was in AC6, en dat deel had ik nog niet kunnen bezoeken. Op maandag pakten we de Jeep. Als je hier verplaatst van de ene plek naar de andere, dan neem je alles mee wat je hebt. Je radio spul, je beddeoed en matras, je persoonlijke kok, alles dus. Mijn persoonlijke Bhutaanse vriend Mani Kumar (radiotechnicus uit Dechen-Cholling) had ik uitgenodigd mee te gaan. Stel je dat eens voor. Vier man, gepakt en gezakt met als dat beddegoed enz in die kleine jeep. Maar het lukte alles "ingepakt" te krijgen, en weg waren we. De officier van dienst in Dechen-Cholling had zijn assistent in Paro via een radiogram op de hoogte gebracht van onze komst. Hij moest goed voor ons zorgen als we in Paro aankwamen. En geloof me, dat gebeurde ook. Bij onze aankomst zag ik dat die assistent ervoor gezorgd had dat drie antenne- palen overeind stonden, gemaakt van pas gerooide bomen. Die bomen stonden echter een paar kilometer buiten Paro, en waren door dragers getransporteerd. Een kamer in het radiostation was opnieuw ingericht, en er stond zelfs een echt bed in die kamer. En dat terwijl haast iedereen in Bhutan op de kale vloer slaapt. En mijn kok kon beschikken over een nieuwe keuken. Iedereen hielp mee om de Hy-Gain 14 AVQ vertical op te zetten, boven op een 20 meter hoge paal. Zelfs het graven van een gat voor de paal is een meesterstuk in Bhutan, want het is hier een en al rots. En dat graven doen de Bhutanen met hun grote messen en hun handen. Maar we kregen de antenne geplaatst. Ik pakte mijn kompas om te bepalen wat zich tussen Amerika en mijn zendinstallatie bevond. Ongeveer 6 kilometer naar het noorden zag ik bergtoppen, zo'n 2 kilometer hoog. Ons grondnivo was ongeveer 2,5 kilomter hoog. Ten zuiden van ons bevond zich de Paro vallei met de Paro rivier. Ten westen bevond zich een bergketen, ten oosten bevond zich een bergketen enz.. Overal bergen om je heen, waar je ook bent in Bhutan. Ik was de hele nacht QRV, de band sloot rond 0:30. Daarna vlug een ontbijtje, en de Jeep in. Want dat religieuze feest , dat 5 dagen duurde wilde ik niet missen. In de tempel zaten de mensen in een kring rond een open plaats. Ik was de enige westerling in die ruimte. Ik had permissie gekregen van de hoofd Lama om foto's te maken, zo veel als ik wou. Ik schat dat zeker 10000 mensen de plechtigheid bijwoonden. Toen, uit het niets, bliezen twee lama's op grote lange Tibetaanse hoorns, van wel 5 meter lang. En elke keer als er iets nieuws stond te gebeuren werd op die dingen geblazen. Er liepen een hoop honden rond die de mensen op afstand hielden. Ze gromden en lieten hun tanden zien als de mensen te dichtbij kwamen. De honden stonden onder kommando van mensen die een zweep gebruikten voor hun kommando's. En geloof me, de mensen bleven op afstand van het gebeuren. Ik was blij dat ik niet op de eerste rij zat. Tijdens de evenementen liepen 4 rood gemaskerde clowns rond om de zaak wat op te vrolijken. Ik zou graag willen vertellen wat de clowns allemaal deden, maar dan word ik opgepakt en in de gevangenis gezet. Op gezette tijden waren twee clown als vrouw gekleed, en wat ze deden... Eerst was er de processie van de Lamas in hun rode kleren, de Hoge Lamas in hun gouden kleren, en al de hoog geplaatsten in hun meest mooie kleding. Die tocht duurde ongeveer 30 minuten, waarna de lange Tibetaanse hoorns weer klonken. Iedereen verdween in een zijkamer, waarna de lamas er weer uit kwamen een voor een. Nu hadden ze een masker op en waren gekleed als dieren. De kleding was kleurrijk, en de maskers hadden een rare invloed op mij. De controleurs van de menigte waren druk in de weer met hun honden en hun zwepen. Gedurende de rest van de week werden de maskers steeds dreigender en het tempo waarmee alles gebeurde werd steeds sneller. Het was voor mij moeilijk te geloven dat dit allemaal gebeurde in de twintigste eeuw. Op de eerste dag werd ik uitgenodigd door de Hoofd Lama, een vriendelijke oude man, om samen met hem en een aantal hooggeplaatste Dzong officials, thee te drinken. Ik kreeg oude Yak boter thee te drinken. Ik kreeg het spul haast niet door mijn slokdarm naar binnen gewerkt. Maar dat was nog niet zo erg als het eten dat voorzien was van tien keer de rode hoeveelheid pepers als ik in South Carolina gewend was. Ik was in elk geval heel erg voorzichtig met het nemen van een hap eten, geloof me maar. En het was een hele eer om elke dag deze ceremonie te moeten ondergaan. De voorlaatste dag kwamen de Lamas te voorschijn met een grote Buddha. Die moest gedragen worden door 20 Lamas, zo zwaar was de Buddha. De Buddha werd steeds opnieuw rondgedragen en getoond aan de menigte, en natuurlijk liepen alle Hoofd Lamas mee, achter de Buddha aan. En daar achter kwamen natuurlijk ook nog de notabelen. Nadat de Buddha onder een tentdoek was geplaatst wierpen de Lamas en de notabelen zich wel drie of vier keer ter aarde. Ik wou dat ik meer wist van het Boedisme, maar ik kende helaas niets van de gebruiken die bij het Boedisme horen. De laatste dag was de meest interessante dag. Alles ging nu in versneld tempo. Plotseling begon iedereen the schreeuwen en te fluiten. Angstwekkende demons kwamen uit de Dzong. Ze droegen een instrument in de hand wat veel leek op een halve maan. In de andere hand droegen ze een merkwaardig uitziende trommel. Hier sloegen ze een aantal keren op waarna ze de mensen op hun hoofd raakten met de trommel. Na een poos was ik ook aan de beurt, toen een van die clowns me uitkoos voor dit trommel ritueel. Toeschouwers die kinderen met zich meedroegen hielden die kinderen omhoog in de hoop dat deze ook door de trommel geraakt werden. Ik ben er zeker van dat de meesten geraakt werden, waarna de demonen in het midden van de cirkel nog wat dansen uitvoerden. Daarna verdwenen de demonen weer in de tempel. Dit ritueel herhaalde zich nog twee keer, en ook ik kreeg weer een speciale behandeling. Ik vroeg aan een van de Engels sprekende Lamas wat dit rirueel betekende. Simpel antwoord; het uitdrijven van demonen uit je lijf. Ik denk dat er heel wat demonen in de hoofden van de menigte (en mij) hebben gezeten, want het hele circus duurde meer dan een uur. Regelmatig vochten de honden met elkaar. Mensen brachten hun eigen eten mee, en probeerden dit te verorberen op willekeurige tijden, terwijl ze op de grond zaten. De honden maakten daar gretig gebruik van door regelmatig met dat eten ervandoor te gaan. Dat gaf extra spektakel natuurlijk en door stenen te gooien werden de honden weggejaagd. En alle ging continue door gedurende die 5 dagen van 8 tot 5, zonder pauzes. IIk denk dat dit de plezierigste week is geweest van alle weken en maanden dat ik in het buitenland zat. En het leuke van alles was dat ik geen QRM had gedurende de tijd dat ik achter de zender zat. Want dat begon pas om 02.30 GMT tot 11.30 GMT. Ik moet stoppen teveel af te dwalen van het verhaal dat ik eigenlijk wil vertellen. Maar deze zijstapjes zijn denk ik interessant genoeg, om tze aan jullie te vertellen. Dat is het voor deze keer jongens. Tot de volgende maand, want dan ben ik er weer. Gus Lees verder Deel 07