Verteld door Gus Browning, in 73 Magazine van 1965-08 vrij vertaald door PA0ABM Gus Browning story, Deel 04 Voorbereidingen Een van de eerste problemen die ik moest oplossen bij het plannen van de eerste DXpeditie was hoe ik de juiste apparatuur moest bemachtingen. Apparatuur bemachtigen zou simpel zijn volgens velen, maar bij mij lukte dat niet zo best. Ik schreef een leuke brief naar elke fabrikant van radio apparatuur, en vertelde ze over mijn plannen. Ik kreeg, jawel, van eentje een antwoord, en zijn apparatuur ging met me mee. Het moet goed spul zijn geweest, want ik heb daarmee nooit problemen ondervonden. Daarna begon ik brieven te schrijven naar al die bezitters van beloofde slaapplekken. Dat was een makkie, want die slaapplekken werden inderdaad aangeboden, samen met telefoonnummers, adressen en aanwijzigingen hoe ik die plekken zou kunnen vinden. Ook gingen veel brieven naar bevoegde instancies in de landen waarvandaan ik graag zou willen opereren. Want ik moest toch geldige vergunningen hebben. Maar dat was niet zo'n goed idee, of nog beter gezegd een slecht idee . Want na het lezen van bijn bedelbrief voor een zendvergunning hadden die instanties veel te veel tijd om hun eigen voorschriften en regels te lezen. En daarbij werden de kleine lettertjes niet over het hoofd gezien. Bah.. Nu denk ik nog steeds (in 1965), dat het het beste is als je plotseling bij de juiste instanties voor de deur staat en om die vergunning vraagt. En feitelijk moet je helemaal niet vertellen dat je onderweg bent. Aan niemand, want zo voorkom je dat iemand je voor is, of je probeert voor de gek te houden. Ik had geluk dat ik een goede partner had bij ons omroep station, alles ging zoals het moest gaan, en ze konden me een poos missen. Mij vrouw had haar eigen radio en TV winkel, en een goede onderhoudsmonteur. dat was dus ook geen probleem. De kinderen waren uit school en een paar waren van plaan om binnenkort te trouwen. En ik had groen licht gekregen van mijn XYL (ik heb al verteld dat het een mens was uit duizenden !!) Het nieuws dat ik op DXpeditie zou gaan ging al rond. Daarbij hielp de "LW" ronde (QRV elke zondag om 1300 GMT op 14050 Khz) een flink handje. Dat net werd geregeld door W5UX en mezelf. Ik kende de Grote Steden DX-netten op 6 meter en 2 meter, ik geloof dat nu elke grote stad zo'n net heeft. Toen ik op familiebezoek was in Philly bezocht ik de Philly-DX-net meeting, en ging stiekem achter in een donker hoekje zitten. Op een verhoging zaten de Voorzitter, de secretaris en een aantal bestuursleden van de club. Na het voorlezen van de notulen van de vorige vergadering en het bespreken van de ingekomen stukken werd een van de leden naar voren geroepen. Er werd hem gevraagd of hij afgelopen dinsdag thuis was geweest. Het antwoord was Ja. Ook de volgende vraaag of hij die dag VR3AH om 3 uur gewerkt had werd met Ja beantwoord. De volgende vraag of hij een werkend 2 meter station had werd met Nee beantwoord. Maar de vragen of hij telefoon had en of hij in het bezit was van de ledenlijst werden met Ja beantwoord. De volgende vraag was een pijnlijke. Waarom had hij dan de leden niet opgebeld om hun de DXinformatie door te geven., zodat deze ook die VR3 hadeden kunnen werken. De man antwoorde dat de telefoon in de slaapkamer stond, en dat hij de baby niet wou wakker maken. De man kreeg een hoofd als een kreeft toe hij hij het verwijt hoorde dat de regelementen van de club toch duidelijk waren. De telefoon moest op een zodangige plaats in het huis aanwezig zijn, dat te allen tijde dat ding te gebruiken was zonder dat daarbij anderen gestoord werden. De man stotterde als antwoord dat de verhuizing van de telefoon in de planning stond, maar dat het geld daarvoor nog ontbrak. Van het bestuur kreeg de man toen $ 50 om de aansluiting per direct te laten verplaatsen. DX is.. Ik besefte dat zo'n fijne club op het platteland van South Carolina onmogelijk was, en begn na te denken of zo'n waarschuwingssysteem ook anders te organiseren was. Er waren zoveel amateurs met goede oren in kleine steden of dorpen actief. In een QSO met Bob, W5UX, vertelde ik dat de plattelanders zich ook moesten organiseren. Mijn voorstel was een Lone Wolf (LW) DX club te beginnen, en dat we elke zonden elkaar zouden ontmoeten op 20 meter. Een goed idee, de LW-DX-Club draait nog steeds volop tot tevredenheid van ieder lid. Om te begrijpen hoe het jagen op DX gaat in de U.S.A. moet je een aantal jaar vanuit de Verenigde Staten op DX hebben gejaagd. Pas dan weet je met welke problemen je te maken hebt, hoe de QRM van de vele Kilowatten klinkt van de mede-jagers, en hoe gefrustreerd de jagers raken als het maar niet lukken wil. En bij short skip propagatie zijn de Kilowatt problemen nog veel groter. Het wordt al helemaal crimineel als de DX ook nog in het Phone-segment van de USA band zit te zenden. Deze kennis is van onschatbare waarde voor een DXpedtitie als de band naar Noord Amerika open gaat. Het is dan ook van belang te weten of er big-city clubs zijn die elkaar informeren als er DX is te werken. Helaas weten veel DX stations niet goed met pileups om te gaan. Danny Weil (VP2VBB) heeft me veel geleerd hoe om te gaan met Pileups. (en Danny heeft dat weer van Dick, KV4AA geleerd). Hoe dan ook, ik wou niet diezelfde fouten maken, ik wou het goed doen. Ik geef toe, sommige DXpeditie operators verliezen hun geduld, en beginnen te schelden tegen hun toehoorders, maar ook dat kan gebeuren. Het oude gezegde "In de liefde, de oorlog en in de jacht op DX stations is alles toegestaan". Maar voor mij is dat niet zo, ik maak me niet druk, je krijgt me niet gek, en ik heb geen "zwarte lijst". Maar natuurlijk bestaat de kans dat ik je NIET hoor (Hi, HI). En als ik je toch werk, dan bestaat de kans dat je toch niet in het log wordt bijgeschreven, en geen QSL kaart krijgt. Je krijgt veel post als men hoort dat je op DXpeditie gaat. iedereen vertelt je waar je heen moet gaan, hoe je moet opereren, welke frequenties je moet gebruiken, en dat je naar hem/haar moet uitluisteren. Ook krijg je te horen wat voor apparatuur je moet gebruiken, en welke medicijnen je moet meenemen. Plannen maken vooraf is goed, maar alles schijnt te veranderen als je werkelijk begint aan een DXpeditie. Dan zit er niets anders op dan alles te accepteren zoals het loopt. Een hoop mensen vragen me hoe vaak ik al op reis ben geweest. dan vertel ik ze dat ik een keertje naar Mexico ben gereden, en dat ik bij mijn trouwen met Paggy de Niagara Falls heb bezocht. En op de vraag of ik al eerder op zee had grondgezworven was het antwoord duidelijk. "NEE, maar ik wordt toch niet zeeziek". Broer, jij hebt nog veel te leren kreeg is dan als antwoord. Vandaag de dag geloof ik nog steeds wat ik toen zei. En bij een milde zeeziekte zou ik mezelf toespreken. "Gus, je kunt het niet maken om zeeziek te worden". En als je dat geloofd, dan wordt je ook niet zeeziek. DXpeditie plannen gingen gestaag verder. Buck, W4TO uit Atlanta, bood zich aan als QSL manager, en zou zich bezig houden met het verzamelen van sponsors. Eigenlijk stopten we allebei geld in de sponsorpot. Ik was blij met W4TO, want het is ondoenlijk om, als je op DXpeditie bent, je bezig te houden met geldzaken. Blijf thuis als je niets geregeld hebt, tenzij je steenrijk bent. Na een aantal vergaderingen met Buck was ik klaar om te vertrekken. Mar er moest nog genoeg geregeld worden. Zoals een paspoort en visa voor de landen waar ik heen wou. Maar spreek bij de consulaten nooit over amateur-radio, want dan moet je dat visum aanvragen in het land waar je heen wilt. Zeg gewoon dat je tourist bent, en dat je VEEL souvernirs wilt KOPEN in hun land. En doe net alsof je geen geldproblemen hebt. (dat was een moeilijke opgave voor mij). Ten slotte was ik gepakt en gezakt met visums, en met veel te veel kleren. Mijn adresboekje zat in mijn zak. Het weinige geld dat ik nog had was omgezet in Travelers Checks, en ik was in goede gezondheid. W3KVQ had een kleine electronische keyer gebouwd, en Sandy, W5AZB een fijne paddle. De apparatuur zou naar Amsterdam verscheept worden. En er werd een ontmoetings datum en plaats met Lee, W0AIW, Mike, W09MAF, en Mac, W0UQV geregeld in Nairoby, Kenia. Met hun zou ik samen naar VQ9 land (Seychellen) gaan. De toekomst zag er rooskleurig uit. Het GROTE AVONTUUR ging van start. Mijn droom, aan de andere kant van de pileup te zitten zou werkelijkheid worden. Ik zou wat gaan zien van de wereld, en ik zou veel van mijn DX-vrienden gaan ontmoeten. Wow.. het vliegtuig vertrol uit New York om 4:30 PM. Ik besloot mijn polshorloge op E.S.T. (oost USA tijd) te laten staan. In het vliegtuig waren de drankjes gratis, en ik dronk meer Colas dan goed voor me was. Veel mensen in het vliegtuig sliepen, maar ik was veet te opgewonden om dat ook te doen. En nog meer Colas hielden me makkelijk wakker. Om 1:30 (op mijn horloge) kwam de zon op, dat was een korte nacht dacht ik bij mezelf. Het vliegtuig begon te landen en oeps. Ik was in PA0-land. Ik nam onmiddelijk het volgende vliegtuig dat me naar Hamburg, Duitsland bracht. Ik was nu in DL-land. Alles liep op rolletjes, en ik dat geen enkele moeilijkheden met de douane. Jongen, wat moest ik nog veel leren. Op het vliegvel van Hamburg stond DL6ZZ, good old brother Gus, en zijn mooie XYL Helene, me op te wachten. Ik gaf Helene een dikke zoen, want ik had Gus gezegd dat dat het eerste zou zijn wat ik zou doen. Dat hadden ze niet verwacht want in Duitsland is het niet de gewoonte dat je elkaar kust op het vliegveld. Tijdens onze QSO's had Gus haast altijd perfect Engels gesproken of geseind, maar bij dit Eye-ball QSO bleek dat ik heel rustig moest praten en alles goed moest articulieren om me verstaanbaar te maken. Gus en Helene waren erg gastvrij. het leek wel alsof we niets anders deden dan eten en drinken. Wat was die zuurlool lekker, en wat smaakten die Duitse wijnen prima. Terwijl ik dit schrijf zit ik in Bhutan, Yak Thee te drinken en Yak vlees te eten, en dat blijf je de hele dag proeven. HI.HI. DL6ZZ, Gus had een paar dagen vrijaf genomen zodat hij me Hamburg kon laten zien. Ik ontmoette veel familie en vrienden van Gus. Overal kregen we koffie en koek, en soms kwam er zelfse een Coke op tafel. Gus had twee zonen, een zat in het leger, de ander woonde nog thuis. Deze had een leuke vriendin, en zat op mijn schoot toen een foto werd gemaakt. Toen ik thuis kwam en de foto aan de XYL liet zien was er heel wat uit te leggen. Na 5 of 6 dagen werd het tijd te vertrekken. Deze keer naar Oost Berlijn. Helene huilde toen ze dat hoorde en Gus deed er alles aan me ervan te overtuigen dat dat geen goed idee was. Het zou best wel eens verkeerd kunnen aflopen. Maar ik had mijn Oost Duitse vrienden beloofd langs te komen, en ik was er van overtuigd dat mijn niks raars zou gebeuren daar in Oost Duitsland. Toen Helene hoorde dat ik met de trein zou reizen (het goedkoopste) begon ze weer te huilen. De treinreis zou haast helemaal over Oost Duits gebied gaan, en het stikte daar van de politie. En iedere bezoeker werd als een spion beschouwd. Tijdens dat verblijf in Hamburg belde ik elke dag naar Amsterdam om te informeren waar mijn spullen bleven. Ik had daarom niets bij me toen ik naar Oost berlijn vertrok. Dat was waarschijnlijk maar goed ook. Wie weet welke ellende ik dan op mijn dak had gekregen. Snel na mijn vertrek uit Hamburg stopte de trein en werd het personeel vervangen door Oost Duitsers. Ik werd uiteraard gevraagd wat ik in West Berlijn te zoeken had. Dus kregen ze het standaard antwoord "Ik ben een tourist, en ik wil zoveel mogelijk zien van Europa". Bij elke stop moesten alle passagiers de trein verlaten en werden we op alles gecontroleerd. Zelfs de kleinste vakjes van de reiskoffer werden niet overgeslagen. Ook werden dan de standaard vragen gesteld, en keken de politiemensen argwanend naar me en spraken dan met elkaar in die taal die ik toch niet verstond. Ik begon hem te knijpen en vroeg me af of ik ooit West Berlijn zou bereiken. Hier zat ik dan in de trein, in het hart van het communisme, zonder gezelschap, en die kerels om me heen keken niet echt vriendelijk. Wat zat er nog allemaal te gebeuren..? — Next month, boys— Gus Lees verder Deel 05