Verteld door Gus Browning, in 73 Magazine van 1965-07 vrij vertaald door PA0ABM Gus Browning story, Deel 03 Twee handen gebruiken Dit derde verhaal vertel ik terwijl ik in Calcutta, Inda ben. Ik voel me een beetje teneergeslagen, want vanmorgen is mijn lieve vrouw Peggy in het vliegtuig gestapt, om terug te keren naar de Verenigde Staten. Ik voel me echt eenzaam nu. Ik sta op het punt terug te keren naar de AC landen waar mijn zender zich bevind en waarvandaan ik kan uitezenden. Enn vent op straat probeert rommel aan passanten te verkopen, terwijl hij een eentonig deuntje blaast op een orientaalse fluit. En dat doet hij nu al 3 uur lang. Ik hoop dat de centrakle overheid in new Delhi mijn brief gelezen heeft waardoor ik mijn goede apparatuur bij de douane meekrijg op mijn reis naar het Himalaya hooggebergte. Het is hier in Calcutta veel te warm en bedompt, en het straatlawaai maakt je gek. Iedereen op straat zit te toeteren. Iedereen vindt dat leuk,.behalve ik. Mijn kleine hotelkamer heeft geen airco. Er zit wel een langzaam draaiende ventilator aan het plafond, maar die geeft geen enkele verkoeling. Het zweet loop in straaltjes over mijn lichaam. De amateurs in Calcutta hebben Peggy beloofd mij niet alleeen te laten. Ik hoop dat ze me vanavond ophalen voor wat afleiding. Daarbij zijn o.a VU2AJ, VU2DK en VU2RF, en twee van hun bezoeken me haast elke avond. Een nieuw geluid komt van de straat, deze keer van een slangen bezweerder die zijn cobra laat bewegen op de tonen van zijn instrument. Ik vraag me af of de band open is naar W-Land. het is 13.00 GMT, ofwel 18:30 Indian Standard Time. Maar ik heb niets hier, geen zender en geen ontvanger. Ik ga maar eens verder met mijn verhaal... Zoals ik al verteld heb, gebruikte ik de tijd tijdens de tweede wereldoorlog voor het bouwen van apparatuur en Rhombic's. Na de oorlog mochten we weer zenden op de kortegolf. Maar het onderhoud van 13 Rhombic's kost een hoop tijd, het is practisch onmogelijk om rond te lopen om die dingen te inspecteren. Elke zondag, na de lunch pakte ik mijn jeep en reed rond en controleerde elke antenne. En minstens een daarvan moest wel gerepareerd worden, maar dat deed ik dan s'maandags. En s'zomers sloeg de bliksem zo vaak in dat ik geregeld de helft van de draen moest vervangen. De voedingslijnen waren haast nooit beschadigd. Dit hield me jaren bezig. Soms, gedurende een QSO met Buck Joyner, W4TO, kreeg ik te horen dat ik beter kon overstappen op een beam. Hij verkocht die dingen. Die zouden beter zijn dan de Rhombic's die ik gebruikte. Hij kreeg dan steeds het antwoord van mij dat ik daarmee alles kon werken, met slechts 1 KW vermogen. Op een dag, tijdens een antenne inspectie, merkte ik dat er drie stuks kapot waren. Die avond kwam W4TO weer met zijn argument over het gebruik van een beam. Toen ik hem vroeg wat hij in zijn magazijn had liggen voor mij kreeg ik een aanbod. Ik zou een 5 element Telrex beam kunne kopen voor 100 Dollar. het ding was te groot voor de tuin van Buck, W4TO. Ik wou die beam wel eens proberen en haalde hem op in Atlanta samen met mijn maat Pocket, met mijn oude pick-up truck. Op de terugweg, toen we een kleine stad in Georgia passeerde zag ik dat een paar mensen een antennemast aan het afbreken waren. Ik stopte en het resultaat was dat ik een 150 ft (45 meter) mast voor 100 Dollar had gekocht. Samen 200 Dollar dus. Niet slecht. Ik had veel boeken over beams gelezen, en wist hoe ik ze moest tunen. 1:1 in het midden van de band. prima resultaat, maar aan het begin en einde van de band was de SWR heel slecht 4:1. Er moest een andere afstem mogelijkheid zijn. Ik had ook iets over Gamma en Mega matching met kleine afstem condensatoren gelezen, gemonteerd in een waterdichte doos. Dat werd dus gebouwd en het tunen kon beginnen. Na een poos begon je in te zien hoe de SWR reageerde op de stand van de condensatoren. De SWR kregen we (Pocket zat boven in de mast aan de condensators te draaien) niet lager dan 2:1, maar de beam was zo wel over de hele 14 Mc band te gebruiken. (met een SWR van 1.25:1 in het midden van de band). Vergelijking met de Rhombics in hun optimale positie, toonde eenzelfde resultaat, maar met de beam kon ik de zwakke plekken van de Rhombics ook nivelleren. En het enorme grote voordeel was, dat ik slechts 1 antenne daarvoor nodig had. En En de voor-achter verhouding was uitstekend om de lokale QRM te verminderen. En dat hielp bij het werken van DX. Elke keer als nu een Rhombic stuk was liet ik hem liggen. Daardoor verloor ik wel mijn goede 80 en 40 meter signaal. Sinds het gebruik van Hy-Gain verticals op DXpedities weet ik hoe ik betere signalen kan krijgen op de lagere banden. Sluit een 40 meter coax kabel aan in de buurt van de top van de antennemast, en plaats de 40 meter ground plane radialen. Schuif dan de mast omhoog of omlaag zodanig dat je de beste SWR hebt in het midden van de band. Plaats nu een afstemspoel in serie met de coax en zoek de beste SWR. Dit kan je herhalen voor 80 meter en eventueel ook nog voor 160 meter. Als alles klaar is heb je een groundplane voor 160-80-40 en natuurlijk een uitstekende 20 meter beam. Daarna kan je nog een 15 meter en 10 meter beam in de mast plaatsen en ben je klaar voor elke band. Ik gebruik tijdens mijn DXpedtities altijd verticals van Hy-Gain met een lage SWR. Old Buck, W4TO had gelijk toen hij zei dat een een goede 4 of 5 element beam, hoog geplaatst in de mast, even goed zou zijn als een Rhombic. En gestackte beams 5 over 6 of 6 over 6 zijn denk ik nog een stuk beter. De amateurs die deze dingen gebruiken (met de nodige Kilowatts, zijn moeilijk te verslaan. Alhoewel ik niet dacht ooit op DXpeditie te gaan, begon ik toch plannen te maken. Want stel je eens voor dat het zou lukken, en ik toch op DXpeditie zou kunnen gaan... Om te beginnen dacht ik hoe fijn het zou zijn als iik zou kunnen seinen met de linkerhand, en tegelijkertijd zou kunnen schrijven met de rechterhand. Ik had tot nu toe mijn rechterhand gebruikt om te seinen en te schrijven. Een vriend van mij, een dokter, had de hersenen bestudeerd en wist hoe de hersenen werkten. Maar was het mogelijk links te seinen en rechts te schrijven? Mijn vriend wist hoe je dat kon leren. Twee weken lang moest ik voor de spiegel staan om tegelijkertijd verschillende bewegingen te doen met mijn beide handen. Bijvoorbeeld wrijven met de linkerhand en kloppen met de rechterhand. Die bewegingen moesten steeds afwisselend met de handen gedaan worden. En inderdaad, na twee weken voor de spiegel oefenen lukte dit feilloos. Ik kreeg een nieuwe opdracht van mijn vriend. k moest nu dezelfde handelingen uuitvoeren, maar dan in omgekeerde volgorde. Ook dat ging prima, waarna weer een neiuwe opdracht volgde. k moest nu gedurende twee weken schrijven met mijn linkerhand. Maar als ik de seinsleutel bediende mocht dat enkel met de rechterhand gebeuren. Het schrijven met de linkerhand ging steeds beter, ik kon haast lezen wat ik schreef. Daarna moest mijn XYL commando's geven door cijfers op te noemen.Cijfer 1 betekende linkerhand kloppen op hoofd en rechterhand vrijven over de buik. Cijfer 2, linkehand vrijven en rechterhand kloppen. Cijfer 3 betekende rechterhand op hoofd kloppen en linkerhand over borst vrijven. En bij cijfer 4 moesten de handen het omgekeerde doen. Na een maand kon ik perfect links schrijven (en lezen) en kon ik de oefeningen razend snel foutloos uitvoeren. Nu moest ik gedurende 6 maanden dezelfde oefeningen uitvoeren, maar bij elke cijferwisseling moest ik de ene voet stil houden en met de andere voet moest ik op de vloer tikken. En met de linkerhand moest ik afwisselend schrijven en een cola drinken. En met de rechterhand moest ik seinen en een sigaret opsteken. Tenslotte beheerste ik alles volkomen. Toen mijn vriend bij me thuis kwam kijken en ik het geleerde demonstreerde terwijl ik een QSO aan het maken was. zei hij. "Gus jongen, je hebt me niet meer nodig". Ik moet bekennen dat dit alles van grote waarde is bebleken bij het verwerken van een grote pileup. Thanks Doc. Vaak luisterde ik naar W4KFC en W3BES als ze bezig waren in een Sweep Stake contest, en hun systeem was erg leerzaam. Ook het luisteren naar Katashi Nose, KH6IJ was een goede les voor me. Ik was nu klaar voor welke activiteit dan ook. En natuurlijk was ik ook al die tijd bezig met het werken van de DX die op de banden te horen was. Het maken van vrienden, waar dan ook ter wereld, hoorde daarbij. Want je kon nooit weten of je ooit een beroep zou moeten doen op die amateurs in den vreemde. Het is nu eenmaal goedkoper om bij iemnad te logeren, dan steeds een hotelkamer te moeten betalen. Al die jaren bleven de bomen op mijn land groeien, en regelmatig kreeg ik aanbiedingen voor het kappen van die bomen. Ik had geen idee wat het hout werkelijk waard was, en sloeg alle aanbiedingen van kleine firma's af. Tot er een grote firma kwam met een serieus aanbod. Ik gaf als antwoord dat, als ze diezelfde dag nog zouden terugkomen met een bedrag dat 25% hoger zou zijn, en dat ze dat geld in natura bij zich hadden, het hout van hun was. En dat gebeurde ook nog, zodat ik de volgende dag het ontvangen geld vlug naar de bank bracht. Dat was het geld dat ik nodig had voor het organiseren van een DXpeditie, maar ik verzweeg deze transactie voor de XYL. Ik begon sommige van mijn overzeese vrienden te vertellen dat, als ze een bed vrij hadden voor mij, ik ze volgend jaar een bezoekje zou brengen. Als ze zeiden , kom maar, dan werd dat opgeschreven. En als ze niet reageerden dan vergat ik gewoon dat ik het geopperd had. De planning verliep aanvankelijk traag, maar na een tijdje begon het nieuws zich te verspreiden dat ik DXpeditie zou gaan. Ik wist alleen nog niet waarheen. En als ik al om ideeën vroeg dan was het steevast Tanna Tuva of Wrangel Island. Maar bij serieuze antwoorden waren het vaak landen waar je gemakkelijker kon komen. Ik wou naar goede plekken gaan waar ik kon komen zonder dat het spaarzame geldbedrag dat ik had direct op zou zijn. Ik wist dat ik maar heel weinig te besteden had als ik veel plaatsen zou bezoeken. Ik wist in gedachte hoe zo'n operatie zou verlopen, waar ik ook heen zou gaan. Ik had geen "black list". maar ik zou nooit iemand werken op mijn eigen zendfrequentie.Het moest altijd split operation zijn. En ik zou nooit een net controller gebruiken die een lijst zou samenstellen van stations die graag een verbinding me mij wilden maken. Ik wou iedereen werken op mijn manier, waarbij de controle enkel bij mezelf zou zijn. Ik begon nu na te denken hoe ik een zendmachtinging in die vreemde landen kon krijgen, en welke apparatuur ik zou meenemen. Ikzelf had geen kleine spullen en portable apparatuur had ik al helemaal niet. En hoe zou ik problemen met douanes over meegebrachte apparatuur moeten oplossen, en wat moest ik doen als ik ziek zou worden. Voor de meeste problemen kon ik geen oplossingen bedenken, maar ik zei meer dan eens tot mezelf "Gus je bent toch geen klein kereltje meer, je bent toch geen bangeschijter" ... Gus Lees verder Deel 04