Verteld door Gus Browning, in 73 Magazine van 1965-12 vrij vertaald door PA0ABM Gus Browning story, Deel 08 Griekenland en Egypte Ik was dus bij SV1AB in Athene, en vroeg aan George of het mogelijk was een bezoekje te brengen aan Mount Athos. Socrates, SV1AE had daar ook wel oren naar. Beiden hadden al eerder geprobeerd om daar heen te gaan, maar hadden nog nooit toestemming gekregen. Je moet eerst toestemming hebben van de Griekse overheid, en als dat lukt heb je ook nog toestemming nodig van de patriarch van Mount Athos. Een bezoekje, zelfs maar van een dag scheen absoluut onmogelijk te zijn. Hetzelfde is trouwens van toepassing op de Soevereine Orde van de Ridders van Malta in Rome. Een aantal DXers hebben geprobeerd een vergunning te krijgen voor die twee maagdelijke DXCC landen, maar nog niemand heeft de juiste sleutel gevonden om de deur te openen. Ik zou mijn rechteroog er voor willen afstaan als die gast met de juiste sleutel mocht zijn. Het zijn de enige twee landen waar W1FH nog geen QSO mee heeft kunnen maken. Het voelde alsof ik George, SV1AB al heel lang kende toen ik Athene verliet. Hij is een echte fijne vent, ik hoop hem en Socrates nog eens te kunnen bezoeken, zodat ik ze nog beter leer kennen. De reis naar Beiroet verliep zonder problemen, zelfs zonden douane moeilijkheden, want ik had mijn apparatuur bij I1AB in Milaan achter gelaten. Hij zou er voor zorgen dat alles verscheept zou worden naar Nairobi, Kenya. Op het vliegveld van Beiroet stonden Rundy, Od5CTen Fred, OD5AF me op te wachten. Rundy nam me mee naar zijn mooi, elegant appartement, voorzien van airco. En niet te vergeten een koelkast gevuld met Cokes. Rundy’s vrouw komt uit North Carolina, en geloof me, meer dan eens kwamen zuidelijke gerechten op tafel. Ik was daar meer dans QRV als OD5CT, en kreeg langzaam het DX gevoel. De “W” jongens waren niet erg sterk te horen zoals in Europa. De oude banden waren aan het veranderen en er was veel QRM van de lokale Libanon stations. De inwoners van Beiroet zijn hoofdzakelijk Arabieren., de rest van de bevolking, zo’n 25 procent is van westerse origine. In Beiroet vind je hotels in alle prijsklassen, de plaats is een soort vrijhandel zone waardoor je veel spul goedkoop kunt aanschaffen. Beiroet bevalt me wel, want Afrika is zo dichtbij. Al met al is OD5 een goed plekje voor een zendamateur. Met Europa kan je vanuit Beiroet de hele dag QSO’s maken. Het Midden Oosten is de buurman van Libanon. En Azië is ook niet ver weg. En natuurlijk zijn de WK stations met hun beams en hun kilowatts makkelijk te werken. Ik vermoed dat her hard ploeteren is om vanuit Libanon de Pacific te werken. Het leven echter is niet goedkoop, zeker niet als je hier Amerikaans spul wit kopen. Als een goeie handelaar bent, dan is Beiroet een goede plek om te wonen. Overal was het een drukte van belang, zelfs in de bazaars kon je over de koppen lopen. Het verblijf in Beiroet duurde 4 of 5 dagen, daarna vertrokken Rundy en ik samen naar Cairo in Egypte. We arriveerden rond 10 uur op Cairo-Airport. Als je over Egypte vliegt en je kijkt naar beneden dan zie je niets anders dan woestijn, geel zand van horizon tot horizon. Cairo-Airport ligt in de woestijn. Rundy vergezelde me om in cairo een paar handelsbezoeken af te leggen. Hij stond er op dat ik bij hem bleef in het “Nile” hotel, een leuk hotel met leuke prijzen, en airco. Je hoeft er niet van de hitte om te komen als je maar binnen blijft. We bezochten een paar van die typische Egyptische cafés waar je de vreemdste gerechten kon eten. En ja jongens, ook een nachtclub werd bezocht. Dat was me wat, Arabische muziek, zingen, en echte “Belly dancing”. Rundy en ik blezen maar drie dagen samen, daarna moest Rundy weer terug naar Beiroet. Nadat hij vertrokken was besloot ik de man op te zoeken waarvan SU1MS mij het adres had gegeven. Ik kon me niet veroorloven in het Nile hotel te blijven, de kamerprijs was te hoog voor mijn budget., en belde het nummer wat op het briefje van Mahmud, SU1MS stond. Een paar minuten later stond Mahmud’s vriend Mohammed Atef in de lobby van het hotel. Hij had een auto met chauffeur, een rode Chevrolet Convertible. Het dak was naar beneden gedraaid. Hij stond er op dat ik bij hem kwam logeren. Natuurlijk was dat wat ik graag wou horen. Mohamed was eigenaar van een appartementencomplex, ik schat zo’n zes of zeven verdiepingen. Hij woonde zelf in het penthouse dat drie kamers had. “Gus, dit is van jou, zo lang je hier in Cairo bent”. Vanuit de slaapkamer kon ik de Piramides van Giza in de verte zien. Alle drie. Ik zei bij mezelf “dit is het”. Het zei dat, als ik iets nodig had, ik gewoon aan de kwast die aan het hoofeinde van het bed te vinden was, moest trekken. Toen het verdween zei hij me nog wat te gaan liggen en uit te rusten. Hij was nauwelijks verdwenen toen ik aan de kwast trok. Het werkte want even later stond een jonge bediende voor me en zei “Yes master?”. Natuurlijk vroeg ik om Cola. De bediende boog en verdween om na vijf minuten terug te keer met een lekkere koude Cola. Kijk dit was pas een leventje. Om half een werd mijn lunch gebracht door dezelfde bediende. Het joch was niet ouder dan twaalf, en wat ik later begreep van boeren afkomst. Na de lunch probeerde ik de kwast weer en vroeg nu om een fles Pepsi Cola. En ja hoor, ook nu werd ik netjes bediend en kreeg ik een fles koude Pepsi Cola. Ik zei tegen mezelf “Gus, je bent een ware bofkont, je wordt bediend op je wenken, je hebt genoeg koude Coke, 3 kamers tot je beschikking en O ja, beneden stond ook een auto met chauffeur voor me klaar. Tijdens mijn wandelingen door Cairo zag ik veel gesluierde vrouwen. Ik was gewaarschuwd geen foto’s van de dames te maken. Dan zou mijn camera worden afgepakt en was de kans aanwezig dat ik een pak slaag zou krijgen. Ik bezocht een paar moskee ’s en zag mensen bidden op hun gebedskleden met hun gezicht naar het oosten gekeerd,. Mekka. Dat bidden gebeurde vijf keer per dag, vroeg in de morgen, daarna rond 10 uur, dan om 12 uur, om 3 uur en tenslotte de laatste keer rond 6 uur s ’avonds. Alle moskee ‘s beschikken over een krachtige omroepinstallatie waarmee ze iedereen op een treurige manier oproepen om hun gebeden op te zeggen. De eerste mogen bij de Atefs ging ik naar beneden naar de chauffeur en vertelde hem dat ik graag de piramiden van Giza wou bezichtigen. Dat zijn de piramiden die je altijd in films te zien krijgt. Ze staan zo’n 20 km van Cairo verwijderd en eg gaat een prima weg heen. Toen ik ze van dichtbij zag was ik verbaasd over de enorme afmetingen van de piramides. Ik keek naar die enorme stenen van een paar duizend jaar oud, en vroeg me af hoe ze met simpel gereedschap die grote piramiden hadden kunnen maken. Het leek onmogelijk maar toch zag ik ze met mijn eigen ogen voor me. Mohamed woonde zelf een verdieping lager dan het penthouse, samen met zijn moeder en de rest van zijn familie. Maar vreemd was dat ik de vrouwen niet gezien heb. Het lijkt wel alsof ze apart van de mannen worden gehouden. Je raakt er aan gewend dat als je bij iemand op bezoek gaat, je nooit de vrouwen ziet. Op een avond werd er aan de deur geklopt en toen ik de deur opende zag ik een van de mooiste jonge vrouwen die ik ooit gezien heb. Ze was 14 jaar jong en had een typisch Egyptische uitstraling. Ik zei “Come in” en ze stelde zich voor als Atef’s zuster. “Waar is sluier” vroeg ik. Ze lachte en antwoorde dat ze een van die moderne Egyptenaren was en nooit een ouderwetse sluier zou dragen. De jonge dame sprak zeer goed Engels, en wou van alles weten over Amerika. (Toen ik drie jaar later terugkeerde naar Cairo waren veel sluiers uit het straatbeeld verdwenen). In Cairo had ik ook een ontmoeting met SU1IC, Abrihim Charmy een leuke vent, maar hij is niet meer actief. Hij was door de autoriteiten opgeroepen zijn machtiging in te leveren. Een verklaring werd niet gegeven. Ze kwamen ook naar zijn huis toe, knipten alle bekabeling door en alles apparatuur werd verzegeld. Ik vroeg Abrihim waarom, maar hij antwoorde dat hij het niet wist. Ik denk dat in een dictatuur zoals Egypte, ze je niet hoeven te vertellen waarom ze iets doen. Als het gebeurt, gebeurt het. Amen. Jongens, wees blij dat jullie in een vrij land leven. In veel landen is dat niet zo. En als je je protest laat horen dan kan je ook nog in de gevangenis terecht komen. Wat zijn wij Amerikanen dan boffers, Na twee weken verblijf in mijn mooie penthouse werd het tijd naar Nairobi te vertrekken. Atef vond het jammer dat ik vertrok en nodigde me uit als ik naar Cairo zou terugkeren bij hem nog een paar maandjes te komen logeren. Jongens ik kan jullie verzekeren dat mijn verblijf in Cairo geweldig was. Ik leefde hier als een god in Frankrijk, genoeg eten, autoritjes, privé kamers, en dat allemaal kosteloos. De eerste stop op mijn reis naar Nairobi was Khartoem in Soedan. Ik wou hier een dag of vier blijven om wat foto’s te maken. Het vliegtuig lande rond 10 uur s ’avonds, en broer, toen de deur van het vliegtuig openging werd ik haast gekookt door de hete lucht. Tsjonge wat was het heet. Jullie kennen me, ik maak nooit reserveringen. Maar deze keer had ik dat wel beter kunnen doen. Ik vond nergens een fatsoenlijk goedkoop hotel. Er bleef niets anders over dan een normaal hotel te nemen, zo eentje met twee van die grote langzaam draaiende ventilatoren aan het plafond. Ik nam een douche, ging eten, nam een douche, schreef wat in mijn dagboek, nam een douche, las de krant en nam voor de afwisseling maar weer eens een douche. Daarna, zonder me aan te kleden ging ik op bed liggen, met de ventilatoren op volle snelheid en probeerde maar wat te slapen. Na heel wat zweet geproduceerd te hebben werd het rond half drie in de morgen iets koeler ( nog 38 graden) en viel ik eindelijk in slaap. Om 7 uur was ik weer wakker en natuurlijk was het alweer warm. In Khartoem was niets te vinden wat ik interessant genoeg vond om er foto’s van te nemen. Mijn plannen werden aangepast en dezelfde dag vloog ik verder naar Addis Ababa in Ethiopië. Tussen Khartoem en Addis Ababa bevindt zich het ruigste landschap wat ik ooit gezien heb. Geweldig veel bergen en meren. In een blik kon ik drie meren zien, alle drie hadden ze een andere kleur. De een was blauw, de tweede groen en de derde had een gele kleur. Ik nam een foto vanuit het vliegtuig, maar het resultaat was natuurlijk niks. Het vliegveld van Addis Ababa was nieuw, en behoorlijk groot. Ik verbleef een dag in Ethiopië voor het namen van wat foto’s van het paleis en van een paar straat taferelen. Het weer was stukken beter dan in Khartoem, Addis Ababa ligt, net als Denver, Colorado 1 mijl hoog. En maar weer verder naar Nairobi, Kenya, het land van de leeuwen. De eerste nacht verbleef ik in een hotel in de stad. Ik belde Leny VQ4AQ (nu 5Z4CT) op. Hij kwam langs en nam me mee naar zijn huis waar ik kennis maakte met zijn XYL Lillette en zijn dochter Gertie. Ik was QRV vanuit het huis van Leny met de call VQ4GT. George, VQ4AQ en Robbie, VQ4ERR kwamen ook nog op bezoek. Toen ik de volgende morgen wakker werd ontdekte ik dat ik in de kamer van Gertie had geslapen. Zij had de nacht op de divan in de woonkamer doorgebracht. Dat was niet wat ik wou, maar Leny bleef erbij dat bij zou logeren, in afwachting van de komst van mijn vrienden uit Kansas City. Ik voelde me echt thuis bij Leny en zijn gezin. Leny lied me heel Nairobi zien, en nam me zelfs een paar keer mee naar een Wild park waar ik kon genieten van leeuwen, olifanten, neushoorns zebra’s en antilopen. De dieren kwamen zelfs naar de auto toe zodat meer dan eens de raampjes dicht werden gedraaid. De W0 jongens uit Kansas City arriveerden een paar dagen na mij in Nairobi. Lee, W0AIW was de gast van Robbie, en de andere twee, Mike, W0MAF en Mac, W0UQV vonden onderdak in een hotel. Die drie hadden van alles meegebracht, radio’s een aggregaat, antennes, reserve delen enz. Ik was blij dat ze genoeg spullen bij zich hadden. Mijn spullen, die door I1AB vanuit Milaan naar Nairobi twintig dagen gebleven waren verstuurd, waren nog steeds niet in Nairobi aangekomen. Nadat alle spullen gecontroleerd waren vertrokken we per trein naar Mombassa. Lee en Mike hadden een coupé tot hun beschikking en Mac en en ik een tweede. De coupés waren te het plafond volgestopt met dozen. Ik begreep ten volle waarom de kaartjesverkopen ons vertelde dat we veel te veel “FREE luggage” (bagage) bij ons hadden. We konden ons nauwelijks bewegen in de coupé. Bij aankomst in Mombassa kozen we voor hotel Mombassa, een goeie plek, direct aan de zee. Als je wil slapen in Mombassa dan MOET je een hotel met airco boeken anders ben je in de aap gelogeerd. Mombassa is een typische havenplaats met al zijn dok’ s en loodsen. Je komt er allerlei nationaliteiten tegen,. Er is veel scheepvaartverkeer tussen Mombassa en Aden, Muscat, Saudi Arabië en andere havens aan de Perzische Golf. Er zijn veel Indische bazaars in Mombassa, en verkopen er letterlijk van alles. Op de lokale markten verkopen de kenyanen hun lokale producten zoals houtsnijwerk, ivoor en bamboe. Vlees, gedroogde vis en verse vis hangt aan haken en zijn bedekt met vliegen. Jongens wat een stank hangt er op die marktplaatsen. De dag na onze aankomst zouden we aan boord gaan van het schip voor ons transport naar de Seychellen. Na de lunch hielden we een kort slaapje en genoten van de koele lucht in onze hotelkamers. Mike echter besloot een wandelingetje te maken. Na een uur was hij weer terug en ik vroeg hem wat hij zoal had gezien. Hij raakte niet uitgesproken over het geweldige houtsnijwerk dat hij had kunnen kopen van de inboorlingen. Dat moest ik met eigen ogen zien, en wandelde naar de markt. Overal waar ik stopte werd ik omringt door de verkopers en kreeg ik allerlei werkstukken aangeboden. Ik begon met ze te onderhandelen over de prijs. Als ze b.v. 30 Shilling wilden hebben dan bood ik 3 Shilling voor het handwerk. Daarop werd hun prijs verlaagd tot 20 Shilling waarna ik op mijn beurt dan de prijs verhoogde tot 4 Shilling. Na veel heen en weer geboden te hebben werd uiteindelijk 10 Shilling als prijs vastgesteld, en kreeg ik het handwerk mee, ingepakt in krantenpapier. Toen ik terug keerde naar het hotel bracht ik een doos vol met mooi houtsnijwerk mee, alles netjes ingepakt in krantenpapier. En aardig goedkoop jongens, want ik ben een geboren handelaar. Toen Mike zag wat ik gekocht had en hoorde dat ik slechts 10 dollar voor alles had betaald vroeg hij me, als we van de Seychellen terug zouden komen, voor heem ook van dat spul voor dezelfde prijs te kopen. Ik zal later wel vertellen hoe die aankoop is verlopen. De volgende dag waren we al vroeg uit de veren en op weg naar de boot, de “Kampala”, een mooie grote boot en brandschoon. Niet lang nadat we alles aan boord hadden gesjouwd vertrok de boot. De 77 Herz scheepstoeter dreunt nog na in mijn oren. Dit was de eerste keer dat ik op een boot zat, dat roeibootje op de Edisto rivier bij Orangeburg niet meegeteld. Voor mij was elke minuut op de Kampala naar de Seychellen een en al avontuur. Een paar keer voelde ik wat raars in mijn buik maar ik sprak mezelf toe met de woorden “Gus je kunt nu niet zeeziek worden, dit is een DXpeditie”. En jongens dat hielp, ik ben nooit zeeziek geworden, ook niet tijdens latere zeereizen. Op zee werd bekeken of we als /MM QRV konden zijn. Het was een tamelijk grote boot, lamng genoeg voor een full size 160 meter antenne, en breed genoeg voor een halve golf 160 meter antenne. En de antennes die door de radio-officier werden gebruikt waren ook lang genoeg. Lee had deze reis al eens gemaakt en was dikke vriendjes geworden met de Sparks. De vergunning MM te werken kregen we natuurlijk en na wat knutselwerk waren we QRV als W0AIH/MM. De hele wereld was blijkbaar QRX voor ons, de hele reis hadden we continue PileUps. Ik was de eerste die de Seychellen in het vizier kreeg – ongeveer 5 AM – en gaf de Kansas City boys een oogverslag. Als je Mahé voor het eerst te zien krijgt, dan zie niet anders dan een bergtop die uit zee steekt. Er rond de bergtop hangen wat witte wolkjes. Als ik Mahé moet beschrijven dan zeg ik dat het een bergketen van 50 km is met aan beide kanten een wit strand. Port Victoria is de enige haven, daar wonen ook de meeste mensen. Rond Mahé liggen nog een hoop kleinen eilandjes. De Kampala kon niet aanmeren in de haven, maar ging een mijl buiten de haven voor anker. Veel kleine bootjes cirkelden rond de Kamapla en een van de bootjes bracht ons aan wal. We waren in VQ9 land. Het lijkt wel alsof er veel meer vrouwen dan mannen op de Seychellen wonen. Voor mij leek de verhouding tussen mannen en vrouwen wel 1 op 7, en misschien wel 1 op 9. Dat schept mogelijkheden jongens. Als je het leven na een scheiding in de VS moe bent kom dan hierheen. Vrouwen genoeg. Een enkele reis met de Kampala kost 80 dollar, maar het is wel nodig te reserveren. De boot vaart een keer per maand heen en weer tussen Mombassa en Bombay, en is overladen met VU2’s. Mijn tweede reis van Mombassa verliep anders omdat de boot volgeboekt was, waardoor ik eerst naar Bombay moest vliegen om van daaruit per boot naar mahé kon gaan. Hotels in Mahé zijn niet duur. Ik betaalde 22 dollar per week voor kost en inwoning en voor elke andere dienst die ik maar wenste. Over mijn tweede reis vertel ik later wel meer. In de haven hadden we een ontmoeting met Anton Schwartz die hier een exclusief hotel runt. We mochten zijn station Wagon gebruikten voor het verplaatsen van onze apparatuur naar Harvey Brain, VQ9HB die in de haven met zijn boot ons lag op te wachten. Toen Mike de gammele boot zag klonk het ”Oh Noo”, maar voor mij leek het een prima zeewaardig zeiljacht. Mike en Lee zeiden niks, maar hun blik sprak boekdelen. Direct nadat we bij Tony aankwamen werd een vertical opgehangen in de top van een 25 meter hoge kokosnoot boom. Ik kan niet zeggen dat de condities goed waren. Wat ik wel kan zeggen dat is dat 4 personen een te groot aantal is voor het bedienen van slechts één zender. Maar ja meer zenders hadden we niet tot onze beschikking, mijn apparatuur was nog steeds niet gearriveerd vanuit Milaan. De volgende maand vertel ik over de reis naar Agalega Island, wie zeeziek werd en nog veel meer Gus Lees verder Deel 09