Verteld door Gus Browning, in 73 Magazine van 1965-06 vrij vertaald door PA0ABM Gus Browning story, Deel 02 In de gevangenis Bij de start van deze tweede episode zitten Peggy en ik nog steeds in Bhutan bij de liefste mensen op aarde. Ik was dus op weg naar Philadelphia van Orlando, omdat mijn vader weigerde electriciteit in huis lte laten aanleggen. Maar ik had maar $ 2,40 op zak, en om dat kapitaal goed te besteden logeerde ik vaak in gevangenissen langs de route. Een hulpsherif van een klein Nooord carolina's stadje sloot me hulpvaardig in, maar vergat me de volgende morgen te bevrijden. Hij was namelijk op vakantie gegaan, en was vergeten te vertellen dat ik slechts een bezoeker was. Zijn maat liet me niet zomaar vrij, en zei dat ik maar moest wachten tot mijn zaak zou voorkomen. En als de rechter zou bepalen dat ik mocht gaan, dan zou hij de celdeur openen. Maar dat zou pas over drie dagen gebeuren, dus zat ik onschuldig in de nor. Gelukkig luisterde hij naar mijn verhaal, en, nadat hij het verhaal aan zijn collega's had verteld mocht ik gaan. Ik had het verhaal niet verzonnen. Pas laat in de avond kwam ik aan in Philly, maar mijn broer was niet thuis en zijn hospita weigerde mij binnen te laten. Dus bleef er niets anders over dan de nacht door te brengen in trolly-bus route 23. Dat ritje duurde tot 7 uur de volgende morgen, Gelukkig was mijn broer intussen thuisgekomen. Ik solliciteerde bij Philco, maar ik was niet de enige die daar graag wou werken als radioman. Ik moet toch niet te boers hebben uitgezien, want ik werd aangenomen in de "Trouble Shooting Department". Ik was nu op mijn plek, en kon doen wat ik ontzettend graag deed. radio werk tot over mijn oren. Heerlijk. Ik had geen radiospul bij me, uitgezonderd een relais, een seinsleutel en een audio oscillator waarmee ik kon oefenen. Na een paar weken oefenen s'nachts kreeg ik onverwacht bezoek. Het was de radio controle dienst. De man wou mijn zender zien, en geloofde mij niet toen ik zei dat ik geen zender had. Ik moest hem wel binnen laten, waarna ik de opdracht kreeg 5 minuten lang te oefenen met mijn morse leerspul. Daarn verdween hij om bij de man die een klacht had ingediend te gaan luisteren. Na 5 minuten kwam hij terug. Ik stoorde niet op de radio, maar het seinsleutel relais dat ik gebruikte maakte zoveel lawaai dat de kinderen van de klager niet konden slapen. Het was dus een politiezaak en geen radio-probleem. De klager (mijn buurman) vertelde me dat hij mij niet had willen lastig vallen met zijn problemen met de kinderen. na een aantal maanden had ik een zender en een ontvanger gebouwd en had intussen de call W3BBH toegewezen gekregen. Ik werd lid van de Frankford radio Club, en ontmoette Jerry Mathis, W3BES, een contest kanon. Spoedig kon ik een paar 852's bemachtigen, goed voor een Kilowatt, en kon ik echte beginnen met het werken van DX. Ik begon DXpedities te bekritiseren (in gedachten), en bedacht hoe ik het zou doen als ik in hun plaats zou staan. Natuurlijk wist ik dat niet, maar ik was in de zevende hemel. Overdag werken bij Philco, en s'nachts jagen op DX door middel van mijn messing seinseutel. Regelmatig hoorde ik W8CRA uit Cannonsburg werken met stations welke niemand anders kon horen. Soms wist ik gewoon dat hij de boel zat te belazeren, en gewoon voor de lol fictieve QSO's maakte. Maar lezers van dit artikel, praat niet slecht over Frank Lucas, W8CRA. Soms hoor ik hem hier in Bhutan terwijl gen enkele andere Amerikaan te horen is. En als zijn signaal zwakker wordt dan begint het signaal van W5VA hier door te komen. Jammer dat beide stations niet in hetzelfde gebied zitten. Als dat wel het geval was, dan kon je hun signalen met elkaar vergelijken. Hun signalen pieken ongeveer 1 uur na elkaar hier in Bhutan. Zo is een vergelijking tussen W6VSS en W4TO ook onmogelijk. En ik ben er nog niet uit of hoogte van de antenne en de goede aarde (W8CRA) of de zeekust (W6VA) het beste is voor DX. Ik Philadelphia kreeg ik een 'blind date' en werd voorgesteld aan een FC YL, juffrouw Agnes Smith. Ik was in de wolken en wist meteen DAT IS DE WARE. Ik wou een wit voetje halen bij de familie van Agnes en repareerde hun radio die in slechte conditie was. Met een paar nieuwe radiolampen, het schoonmaken van de volumeregelaar, en het maken van een goede antenne, trof ik de roos. Vanaf die tijd was ik elke vrije minuut bij haar. Vrienden begonnen vragen te stellen over de spaarzame activiteit op de band van W3BBH. Ik vertelde hun over de YL-QRM, en toen kreeg ik een goed advies. Trouw met haar, dan kan je weer actief worden en DX werken. Diezelfde avond vroeg ik Agnes hoe ze daarover dacht. Ze zei "" je bent hier toch al elke avond, dus kunnen we net zo goed trouwen". Een paar maanden later was ik getrouwd. Ik wist zeker dat ik de juiste had getrouwd. Want welke vrouw laat haar man gaan voor een zeven maanden durende DXpeditie, en daarna voor nog eentje die 2 jaar duurde. Welke vrouw laat haar huis volstouwen met radiospul en aat de tuin volzetten met antennes. En welke amateur ziet zijn vrouw hem eten brengen in het radio-hol zodat hij ongestoord met zijn hobby bezig kan zijn. Nou dat is mijn Agnes, die doet dat allemaal voor mij. Ik herinner me dat we een gemeubileerde kamer in Orangeburg, S.C. huurde. Daar installeerde ik de oude apparatuur met de twee 852's ingebouwd. De ruimte die de installatie nodig had was ongeveer de helft van de totale ruime die we tot onze beschikking hadden. Samen met een Zepp antenne was ik weer QRV. Deze keer als W4BPD. Nadat de firma waarvoor ik werkte failliet ging (ik verdiende 7 dollar per week), starte ik met een huis aan huis radio- reparatie. Dat hield ik een paar jaar vol, waarna ik een klein bedrijfje starte, met Peggy als boekhouder. Ook bouwde ik mijn eerste huis en was fanatiek actief op 160 meter. Ik was nog steeds een DXjager en de enige mogelijkheid een longwire op te hangen was vastmaken aan een hoge boom. Maar daarbij moest ik wel de tuin de buurman oversteken. Uitstekende situatie voor QSO's met Azië, tot de buurman een hekel kreeg aan die verd** draad. Einde DXjager? Nee, myn XYL keek me aan alsof ze wou zeggen "Nou dan koop je toch een boerderij". Diezelfde dag sprak ik een vriend die blijkbaar geldzorgen had. En een boerderij, welke ongeveer 10 kilometer van de stad af lag. Twee uur later was de boerderij en het stuk grond van 152 Acre was van mij. Jesus ik had een stuk grond van wel 600.000 vierkante meter gekocht (1 acre = 4046,9 vierkante meter). Dat is fijn zei Peggy, zonder met de ogen te knipperen. Waar is het? We vonden de farm allebei geweldig. Peggy vond het huis prachtig, en ik was al alles vol aan het bouwen met Rhombic's, Inverted VEE's, Lang-draden enz.. We verhuisden en ik bouwde meteen een mooie shack achter het huis. (7 bij 14 meter). Ook bouwde ik 3 slaapkamers voor de kinderen. Peggy en ik hadden niet stil gezeten en we hadden toen 4 kinderen. De volgende 4 maanden werden voorbereidingen getroffen voor de Rhombic's. Daarna zat ik een maand lang cypres-bomen in de dichtbijgelegen moerassen te kappen. Die cipres-bomen waren nodig voor de Rhombics. Uiteindelijk had ik 12 Rhombic's gebouwd. De kortste was 750 ft (228 meter) en de langste 1750 ft (553 meter) (van eind tot eind). Daarvan waren er 2 voor AC4-land (Sikkim) eentje voor long path en eentje voor short path. De lengte daarvan was 1300 ft (396 meter). Alle antennes waren afgesloten met een 750 Ohm Ward Leonard Non Inductive weerstand. Het werk aan die antennes gebeurde gedurende de tweede Wereldoorlog, 2 jaar lang hard werk. De cypressen waren gemiddeld 85 ft lang (26 meter). Ik bouwde en ik bouwde en ik bouwde... Toen de Tweede Wereldoorlog voorbij was beschikte ik over 6 zenders van elke 1 kilowatt output, een 80 meter vertical, een 16 element Sterba Curain, en zelfs een paar halve golf doublets. Ik was er klaar voor als de amateurbanden weer werden vrijgegeven. De Sterba was even goed als een Rhombic. Ik had een Rhombic gericht op Casablanca en eentje op berlijn. En HZ1AB (Saudie Arabia) zat precies in het centrum van deze twee Rhombic's. De Sterba produceerde echter een 2 S-punten sterker signaal dan de Rhombic Daarom werd er nog een 13e Rhombic gebouwd, gericht op HZ1AB. Het merkwaardige aan Rhombic's is dat het lijkt alsof ze goed zijn afgesloten ook als zit geen afsluitweerstand aangesloten. Ik had twee Rhombic's gericht op Nieuw Guinea, eentje zonder afsluitweerstand, en die was twee S-punten sterker dan de andere. Als ik vandaag weer een Rhombic moest bouwen, dan zou ik altijd de afsluitweerstand achterwege laten. Ik zou hem richten op het station dat ik wou werken. Ik heb ook een keer zes V-beams gebouwd, en die dingen werkte prima. Maar ze stralen evenveel energie vooruit als achteruit. Met al die antennes, genoeg vermogen, en aardig wat tijd om te DXen slaagde ik er in om DXCC nummer 4 van de nieuwe DXCC te bemachtigen. Ik begon de gewoontes van DX stations te bestuderen, keek naar de uren dat ze actief waren, en las alle DX bulletins. Ik begon bewuster DX te werken, door te stoppen met alle Rag Chewing QSO's. Ik werkte enkel nog stations waarvan ik nog geen QSL kaart had ontvangen. Ik begon tijdens het QRL even vrijaf te nemen, om op andere tijden actief te kunnen zijn. Ik gebruikte genoeg vermogen, en bouwde de beste antennes die bij mijn beurs paste. En ik deed er alles aan om die QSL kaart binnen te krijgen. Mijn methode om die QSL kaart te krijgen was als volgt. Eerst stuurde ik QSL direct met een paar IRC's erbij. Na 6 weken stuurde ik een tweede QSL kaart, samen met een Dollar biljet. En had ik na 4 weken die kaart nog niet dan volgde een derde poging. Ik schreef dan een leuke lange brief, deed er 10 IRC's en 5 Dollar bij, samen met wat foto's, een zelfgemaakte QSL kaart voor dat station (al helemaal ingevuld) en een envelop met een postzegel die was vastgeplakt met niet te verwijderen lijm. Je moest wel het juiste adres van dat station hebben. Het enige was die amateur hoefde te doen was zijn handtekening te zetten. En dat werkte.. Maar soms heb je geluk. Ik liep FI8AA tegen het lijf, en hij had het log, met mijn call erin, bij de hand en ik kreed de QSL kaart zelf mee. Terwijl ik dit typ zit ik in een hotel in Calcutta (India). Ik weet nu het adres van AC4NC in Sikkim, en zal, hem eerst werken voordat ik hier vertrek . Terug naar South Carolina. Ik was in mijn winkel aan het werken toen een vent binnenstapte. Hij stelde zich voor als Frank Lucas, W3CRA. Frank trouwde in Orangeburg, en ik was Best Men op zijn bruiloft. Frank en Vicky zijn XYL bleven 2 tot 3 maanden lang logeren bij ons. Frank hielp in de winkel en werkte elke nacht en s ‘morgens DX. Op een morgen kwam ik in de shack terwijl Frank in QSO was met YI2CA. Ik pakte de tweede koptelefoon, maar alles wat ik hoorde was gekraak en gepiep en een heel zwak signaal op de achtergrond. Ik kon de call niet ontcijferen maar Frank wist zelfs de naam en adres van YI2CA (Iraq) te nemen. Frank wist zelfs te vertellen dat YI2CA opmerkte dat dit het eerste QSO van hem met de USA. Nadat Frank het QSO had afgesloten zei ik "Ah Frank, je probeert me in de maling te nemen. Je had geen enkel QSO met dat station uit Iraq." Wacht maar af zei Frank, dat station heeft beloofd je direct een QSL te sturen via luchtpost. En daadwerkelijk, na 5 dagen viel een envelop in de bus met daarop DIRECT USA QSO geschreven. Ik had gedacht dat ik goede oren had om zwakke signalen te nemen. Maar Frank was veel beter daarin, ik denk dat hij ruis en storingsfilters in zijn oren had ingebouwd. Terwijl ik DX QSO's maakte en hun naam, adres en woonplaats opschreef dacht ik heel vaak hoe het zou zijn als ik aan de andere kant van het lijntje zou zitten. Ik maakte zelfs een lijstje van wat ik NIET zou doen als dat daadwerkelijk het geval zou zijn. Na heel wat jaartjes was dit lijstje uitgegroeid tot een lbehoorlijk lange ijst. Ik bleef echter dromen ondanks het feit dat ik in een arm stadje in South Carolina woonde, en bezig was 4 kinderen groot te brengen. En ik zat ook nog tot over mijn oren in de schuld. Hoe gek kan iemand zijn om ondere deze omstandigheden te dromen om op DXpeditie te gaan. Totdat het onmogelijke toch gebeurde... Maar dat vertel ik de volgende keer.. Gus Lees verder Deel 03