Verteld door Gus Browning, in 73 Magazine van 1965-09 vrij vertaald door PA0ABM Gus Browning story, Deel 05 Oost Duitsland Daar zat ik dan, in een trein op weg van Hamburg naar West-Berlijn. En die trein zat vol Polizei, wat het was Oostduits grondgebied, dus communisten land. En bij elke stop van de trein moesten we uit de trein, en werd alles weer gecontroleerd. Ik vroeg me af of dat kwam doordat er een Amerikaan in de trein zat. Ikke. Ik begon aan alles te wennen, en begon eens goed om me heen te kijken op de stations. En nergensd om me heen zag ik een glimlach. En alls gebeurde in stilte. Iedereen had zijn eigen boterhammen bij zich. Van een medepassagier, die zag dat ik niks te bikken had, kreeg ik een boterham met worst aangeboden. De man sprak behoorlijk goed Engels. Hij vroeg waar ik vandaan kwam. Dat vertelde ik natuurlijk. De man was verbaasd te horen dat Amerikanen zomaar konden rondreizen en zoveel geld mee konden nemen als ze maar wilden (en hadden). De man was nog meer verbaasd (Flabbergasted) toe hij hoorde dat ik, voor mijn vertrek uit Hamburg, niet op de Amerikaanse ambassade was geweest om te vertellen dat ik naar West Berlijn ging. Buiten zag ik dat mensen bezig waren tarwe te maaien met ouderwetse zeisen en sikkels. Het waren allemaal vrouwen die keurig in groepjes van tien vrouwen hun werk deden. De gulle boterhamgever zei dat dat zo georganiseerd gebeurde zodat geen enkele vrouw kon lanterfanten. Het veld zou op deze manier gemaaid zijn over zo'n tien dagen. Toen de man hoorde dat we dit werk in Amerika met een machine, bemand door een persoon, zouden doen, en dat dit hooguit een dag duurde bleef het een poosje stil. In Oost Duitsland heerste geen werkeloosheid zei de man, en hij vroeg me hoeveel werkelozen Amerika telden als het werk van 50 personen door 1 persoon (met machine) werd gedaan. Mijn antwoord was kort maar bondig. Jullie hebben jullie systeem, en wij het onze. Dat bracht de man tenslotte tot zwijgen. Het was geen prettige reis, alles piepte en kraakte en trilde en bonkte. Koffers vielen regelmatig uit de rekken. De trein was vol, en moesten zelfs mensen staan in de gangen. Bij de laatste stop verlieten de meeste mensen de trein, en werd het personeel vervangen door West Berlijnse officials. En met een laatste blik op mijn paspoort was de treinreis ten einde. Ik stond op West Berlijnse bodem. Tijdens mijn verblijf bij DL6ZZ had ik een QSO met Wolfe, DM2XLO en hij wist wanneer mijn trein in West Berlijn zou arriveren. Wer hadden afgesproken bij tramstation Berlin- Zoo, en dat we elkaar zouden herkennen door een QSL kaart te dragen. Wolfe was er, en hij sprak behoorlijk goed Engels. En hup, verder ging het met de tram naar Oost Berlijn. In die tijd bestond de Berlijnse Muur nog niet, en konden de mensen nog reizen tussen Oost en West Berlijn. Wolfe was directeur van een electriciteits fabriek, en woonde in stadsdeel Köpenich, en had veel van de wereld gezien, zelfs van Rood China. Ik verbleef ook een paar dagen bij DM2FSO en zijn platina blonde vrouw. Hij had een auto en liet me heel Berlijn zien. En natuurlijk brachten we veel bezoekjes aan zendamateurs. Nog heel veel gebouwen zagen ar uit alsof ze gisteren gebombardeerd waren. Niets was te zien van wederopbouw. En de mensen zagen er allemaal hetzelfde uit, grauwe gezichten zonder glimlach. Wat een tegenstelling met West Berlijn. Op de laatste dag van mijn verblijf in Oost Duitsland nam DM2FSO me mee naar het treinstation. Ik moest maar even wachten. Even later kwam hij terug met een treinkaartje naar Praag in Chechoslowakije. Wat een verrassing, ik had hem niet gevraagd om dit voor mij te doen. Maar ik mocht het niet terugbetalen, dat was een cedeautje van hem en zijn platina blonde vrouw. Bij het afscheid de volgende dag zag ik tranen in de ogen van de XYL van DM2FSO. In korte tijd waren we goede vrienden geworden. Toen de trein het vertreksein liet horen kreeg ik nog een biljet in de handen geduwd. Dat was voor eten onderweg. Toen ik er mee betaalde in de trein kreeg ik een hele hoop andere biljetten ervoor terug. Ik ontdekte later dat de waarde van dat biljet, omgerekend naar amerikaans geld een waarde had van 20 dollar. DX is.. De Reis naar Praag. De trein leek veel op die tijdens de reis door Oost Duitsland. Er was evenveel politie aanwezig, en de trein was weer overvol met veel mesen die moesten staan. Maar de trein had een voordeel. Het was het goedkoopste vervoer, een aanrader dus. In Praag zouden de amateurs me staan op te wachten. Bij het passeren van de grens vonden de normale rituelen plaats, paskontrole, geld wisselen, en andere politie aan boord. Het viel op dat de mensen nu iets beter gekleed waren dan in Oost Duitsland. En de mensen keken een stuk vriendelijker. Bij aankomst in Praag was ik verbaasd over het aantal OK stations dat me stond op te wachten. Er werden veel foto's genomen, en veel handen geschud. Tijdens mijn verblijf in Praag logeerde ik bij Mirek, OK1FF, en elke minuut was plezierig. Elke avond werd wel een bezoek aan een andere OK gebracht, ofwel bij die amateur thuis, ofwel in een chiq restaurant. En Jesus, die Chechoslovaken kunnen meer wodka drinken dan ik Cola. Ik heb die Wodka ook geprobeerd, maar de vlammen sloegen me uit m'n mond. Maar ja, er was geen Cola te krijgen dus hield ik me maar bij koffie. Maar die was zo sterk dat ik er op moest kauwen. Regelmatig vroeg ik hoe het met Beda, OK1MD was, maar niemand scheen hem te kennen. Pas toen ik met een van de amateurs alleen was kreeg ik het verhaal te horen. OK1MD had zijn ongenoegen laten horen over de DX-karavaan van OK7HZ die vreemde landen bezocht. Maar volgens Beda niet voor de zendamateurs maar voor andere doelen. En de operators van OK7HZ zouden niet capable geweest zijn om Pileups te verwerken. Beda had beter zijn mond moeten houden, in die tijd was praten niet zo verstandig. Ik werd uitgenodigd door Radio Praag voor een interview. Ik mocht over alles praten maar over godsdienst en politiek kon ik maar beter zwijgen was me in mijn oor gefluisterd. Voorzichtig Gus, je gaat naar het hol van de leeuw.. Gus Lees verder Deel 06