Verteld door Gus Browning, in 73 Magazine van 1967-11 vrij vertaald door PA0ABM Gus Browning story, Deel 29 Bouvet Island Tijdens het verblijf op het eiland bleef de ijsbreker traag om het eiland heen varen. Er werden foto’s genomen en er werd een kaart gemaakt van die diepte van het water rond het eiland. De intentie van die metingen en foto’s was een plek te vinden voor het plaatsten van een weerstation. Ik weet niet precies hoe groot Bouvet is, maar het eiland lijkt de vorm van een vierkant te hebben met een lengte en breedte van 8 Kilometer. Het waait er voortdurend. De wind schijnt altijd vanuit het Zuidwesten te komen en daar komt de kou ook vandaan. Waarom dat iemand eigenaar wil zijn van zo’n barre omgeving is een raadsel voor mij. Misschien dat hij wacht op het moment dat de aarde om een andere as gaat draaien, en het leven aangenaam wordt op Bouvet De Radio condities waren steeds goeds tijdens de LH4C activiteit. De banden gingen dicht rond 3 uur in de morgen, en gingen drie uur later weer open. Maar de signalen hadden steeds die typische DX-klank, met uitzondering van de signalen uit het zuiden van Afrika. De afstand tot Zuid-Afrika was slechts 2400 kilometer, de juiste afstand voor de eerste hop van de reflecties tegen de Heavyside laag (E-laag). O,ja, je had die 5-9+ signalen van ZS2MI van Marion Eiland hier maar eens moeten horen. Of dezelfde sterke signalen van de VP8 jongens, van de Falklands, van Zuid-Georgia, van Zuid- Shetlands. Altijd 5-9+, ook van de kerels van Antarctica. Het is grappig hoe je QRM-bron verschuift als je over de aardbol reist. Op Bouvet waren het de ZS, VP8 en Antarctica stations. Maar dat waren maar een handjevol stations, Ik had er geen last van, maar ze moesten ook niet te dicht op mijn frequentie zitten. Voor mijn gevoel is Bouvet de plek op aarde met de minste QRM. Als de band naar de VS open was dan kwamen de meeste hams met 5-8 binnen. En omdat de band naar Noord-Amerika haast altijd open was, waren de W/K stations ook de QRM- veroorzakers. Het moeilijke waren de QSO’s met Australië en Nieuw-Zeeland, niet vanwege de afstand, maar die landen werden afgeschermd door Bouvet zelf. Een verbinding met die landen scheen onmogelijk want zij zaten aan de andere kant van de hoge klippen van Bouvet. Toch kon ik, door reflectie en backscatter denk ik, een paar QSO’s met VK en ZL maken. Maar tegen al die andere VK/ZL stations zeg ik “I am sorry — but I tried my best to work everyone I could hear." Elke dag had ik een paar keer een sked met de boot terwijl deze rond het eiland allerhande taken uitvoerde. Hoe vaak ze rondvoeren wee tik niet, maar het was zeker een flink aantal. Elke keer werd de afstand ten opzichte van het eiland steeds groter, zodat een goede zeekaart van de diepte rondom Bouvet gemaakt kon worden. Hoe vaker dit gebeurde des te meer tijd had ik voor de Pileup. Aan het einde van de vierde dag werd ons verteld dat we de volgende morgen om 10 uur klaar voor vertrek moesten zijn. Die nacht heb ik mijn slaapzak niet opgezocht maar ben ik QRV gebleven. Alleen op 80 meter kon ik een paar QSO’s maken, de hogere banden waren dood. De vertical was echter niet geschikt voor 80 en de SWR was bar slecht, ik denk 10:1 of nog erger. En zonder lineair waren die paar QSO’s toch geen slecht resultaat. Op de vijfde dag zo rond 9 uur maakte ik het laatste LH4C QSO. Mijn verblijf op Bouvet was niet zo lang als ik had gehoopt, maar al met al kon ik ongeveer 5000 QSO’s maken. Allemaal “New Ones”. Het is haast onmogelijk een bezoek te brengen aan Bouvet Eiland. Charteren van zo’n monster ijsbreker kost een kapitaal, ik denk zeker Tienduizend Dollar per dag. En die prijs varieert van dag tot dag. Een snelle berekening leert me dat, als het twee dagen duurt om van Kaapstad naar Bouvet te varen, 3 dagen QRV te zijn van LH4 en twee dagen terugvaren naar Kaapstad je minstens 70.000 Dollar op tafel moet leggen. En we weten allemaal dat een amateur een DXpeditie zoals deze naar Bouvet, met als doel enkel een paar QSO’s te maken, nooit kan betalen. Met spoed werd de tent afgebroken, de vertical neergehaald en gedemonteerd, de Putt-Putt voor transport klaargemaakt enz. Dit alles duurde slecht een uurtje, we waren net klaar toen we werden opgehaald. Om alles vanaf de bevroren rotsen veilig in de reddingsboot te krijgen was niet gemakkelijk. De boot dobberde op en neer tussen een langzaam bewegende ijsmassa. De trip terug naar de ijsbreker duurde nog een uurtje. Met de laadkraan van de boot werden we veilig aan dek gehesen. De Bouvet Eiland DXpeditie was voorbij. De kapitein van de ijsbreker besloot verder naar het zuiden te varen, waarschijnlijk wou hij het Zuid- Afrikaanse weerstation op de Zuidpool zien te bereiken. Ik was intussen alweer druk met het ophangen van een Longwire voor wat /MM QSO’s. Ik wou de jongens meer vertellen over Bouvet. Over die miserabele, koude, stormige, van god verlaten plek op aarde. Een plek, absoluut ongeschikt voor mensen. Het laatste wat ik zag van Bouvet was een grote witte brok ijs die uit het koude zeewater omhoogstak. Later op de dag werd ik QRV en na een paar QSO’s gemaakt te hebben werd al een paar keer gevraagd wanneer ik WEER na Bouvet zou gaan. Reden, ze hadden geen QSO kunnen maken. Ik gaf als antwoord dat ze maar moesten blijven doorademen. De adem inhouden toto mijn terugkeer op Bouvet zou wel een verkeerd kunnen aflopen. Maar als het aan mij lag zou de ijsbreker meteen omkeren. Hoe verder zuid we kwamen hoe dikker het ijs werd. Het koste heel wat heen en weer gedoe van de ijsbreker om een paar honderd meter verder te komen. Om het ijs te breken is onder de boeg van het schip een scherpe rand aangebracht. De boeg zelf steekt onder een scherpe hoek vooruit. Met volle kracht vooruit boort deze boegconstructie zich in het dichte ijs en breekt daardoor het ijs. Dan stoomt de boot een stuikje terug en wordt de manoeuvre herhaald. Alleen zo kom je een stukje dichter bij Antarctica. Na drie dagen ploeteren was de ijsbreker 300 kilometer dichter bij de Zuidpool geraakt. De dikte van het ijs werd steeds groter, en het werd steeds kouder. Hoe lag het nog zou duren om in dit steeds langzamer tempo Antarctica te bereiken was niet te voorspellen. De gleuf open water achter de ijsbreker begon ook alweer dicht te vriezen. Logisch denk ik dat de kapitein besloot zijn poging Antarctica te bereiken opgaf voordat de boot in het ijs kwam vast te zitten. Na een aantal heen en weer manoeuvres was de boor eindelijk gedraaid en los van het ijs. We waren op de terugweg naar Kaapstad in Zuid Afrika. Ik was steeds QRV behalve de tijd dat ik aan dek was om de ijscapriolen van de boor te bekijken. De terugreis naar Kaapstad duurde drie dagen en nachten. Na twee dagen waren we plotseling vrij van het ijs. Het ijsveld vormt een scherpe grens met open water. Daarna was nog sporadisch een ijsberg en waren wat ijsschotsen te zien. We waren nu in walvis-water. Meer dan eens zagen we walvissen, vaak in een groep van 25 tot 30 stuks. Ik weet nu waar de uitdrukking “kijk ze eens spuiten” vandaan komt. Meer dan eens voer de boot door het midden van de kudde walvissen, en doken de walvissen in en uit het water. Als je bedenkt wat de afmetingen zijn van deze dieren, dan moet je je wel verbazen met welk gemak de walvissen zich voortbewegen. En traag zijn ze zeker niet. De derde avond van onze terugreis werden de bergen van Kaapstad zichtbaar. We waren terug in de beschaafde wereld en dat gaf een goed gevoel. Mijn vrienden Jack en Marge (ZS1OU en ZS1RM) stonden me op te wachten. Ze hielpen me om al mijn spullen van boord te halen waarna we naar hun huis reden, 40 kilometer buiten de stad. Hun koelkast stond zoals gewoonlijk vol met Coca-Cola. Voor mij. Gedurende mijn afwezigheid was het fruit plukrijp geworden. Het was onmogelijk al dat fruit, perziken, grapefruit, pruimen, appels, meloenen enz. op te eten. Met spijt nam ik afscheid van mijn vriendelijke gastheer en gastvrouw. Ik moest nog een paar bezoekjes brengen voordat ik terug zou keren naar de Verenigde Staten. Terug naar Zuid-Carolina, terug naar Peggy, mijn XYL. Gus, W4BPD Lees verder Deel 30