Verteld door Gus Browning, in 73 Magazine van 1967-06 vrij vertaald door PA0ABM Gus Browning story, Part 24 Bij Lamberth, ZS6IF Ik ben vorig hoofdstuk geëindigd toen ik via Bechuanaland de Unie van Zuid Afrika binnenkwam. Bechuanaland is een van de meest verloren plaatsen op aarde waar ik ooit ben geweest. Natuurlijk heb ik maar een stukje van dat van god verlaten land gezien vanuit de rammelende bus. Gelukkig zijn de wegen in Zuid-Afrika veel beter, en rammelt mijn gebit niet meer zo bij het rijden. Ik kon mijn mond weer opendoen, gelukkig. De bus stopte bij een klein douanekantoor, waar alle buspassagiers naar binnen moesten. Ik was de enige blanke van het gezelschap, ik leek wel buitenaards, maar bezat toch al een beetje van het Afrikaanse “Aroma”. De douanebeambte bleef een beetje uit mijn buurt vanwege dat aroma denk ik. Ik zag hem denken “Crazy American, poor as a church mouse”. De vraag of ik wat had aan te geven bleef daardoor waarschijnlijk achterwege. In plaats daarvan wou hij weten waar mijn vader en moeder vandaan kwamen, of ik een vuurwapen droeg en of ik in de politiek werkzaam was. Daarna plaatste hij wat stempels in mijn paspoort en moest ik een handtekening op een papiertje plaatsen. En zonder dat mijn bagage werd gecontroleerd waren we weer op weg met de bus. Naar Jo-burg. (dat is natuurlijk Johannesburg jongens). Lamberth, ZS6IF was mijn gastheer. Al mijn spul werd in zijn auto geladen en vertrokken we naar zijn huis. Jongens wat was die douche bij Lamberth heerlijk. Mijn kleur en reuk veranderde onder die heerlijke straat water, en werd ik weer Gus Browning, de arme Amerikaan. Lamberth is een Nederlander, hij emigreerde in 1955 en veranderde van honderd procent Nederlands naar 100% Zuid Afrikaan. Zijn shack was de schoonste opgeruimde, georganiseerde shack die ik ooit heb gezien. Alles was zelfbouw en zag er spiksplinternieuw uit. Alsof het gisteren uit de doos was gekomen. Lamberth was een geweldige vakkundige Hollander, zelfs de schroef gleuven wezen allemaal dezelfde kant op. Ook zijn seinsleutel was eigenbouw en zag er gepolijst uit. Dit alles gaf me een goed gevoel. Mijn conclusie was duidelijk. Lamberth was een bevlogen radio-prof. Het was heerlijk een goed Eye-ball QSO met Lamberth te maken en over DX-zaken en andere dingen te kletsen. Hij wou van alles weten over een aantal W/K-DXers waar hij een QSO mee had kunnen maken. Gelukkig kende ik ze haast allemaal, en wist Lamberth veel over de apparatuur van de W/K stations te vertellen. Natuurlijk wist ik niet alles, vragen over het gebruikte vermogen of de plaatspanning van de eindtrap moest ik onbeantwoord laten. Tijdens onze gezellige conversatie werden we meer dan eens verrast met een kopje heerlijke Nederlandse koffie. Lamberth sprak Engels met een klein Nederlands accent, maar bij zijn vrouw was veel duidelijker te horen dat ze uit Nederland kwam. Hun kinderen spraken vloeiend Afrikaans, een mengemoes van Nederlands, Vlaams en Engels denk ik. Volgens hun was het tamelijk moeilijk om Afrikaans te leren. Ik heb me maar niet gewaagd aan dit ingewikkelde tong draaiend taaltje. De volgende morgen gingen we de tuin in Perfect gebouwd natuurlijk. Lamberth deed aan Moonbounce, dat was waarschijnlijk de reden dat hij in mijn logboek niet te vinden was. Lamberth en zijn vrouw waren een geweldige gastheer en gastvrouw. Lamberth reed me rond in Jo- Burg en toonde me allerlei bezienswaardigheden. De vreemdste dingen waren misschien wel de enorme bergen aarde rondom de stad. Ze leken wel van glas, nergens was een sprietje groen zichtbaar. Lamberth vertelde dat dit kwam door de chemische bewerking van de grond bij het delven van goud. De grond werd daardoor waardeloos, er kon niets meer op groeien. Een paar jaar later na mijn bezoek aan Lamberth sprak ik met een andere ZS6 station die wist te vertellen dat een chemicus iets had gevonden waardoor er wel gras op de aardhopen kon groeien. Er moest wel een speciaal soort gras gebruikt worden. Lamberth bracht me naar ZS6ANE (America-North-East), Brian. Hij is een jonge kerel, pas getrouwd en vader van een driejarige dochter. Hij had zelfs Cola en zijn koelkast, iets wat het verblijf bij hem nog beter maakte. Na dit bezoek werden nog verschillende ZS6 stations bezocht en mocht ik hun shack’s bewonderen. Allemaal hadden ze prima spul en goede antennes, en schenen allemaal goeie operators te zijn. Huh? Toen ik het punt stond mijn gastgezin te verlaten kreeg ik van Lamberth te horen dat het beter was geweest als de douane mijn spullen had gecontroleerd. Het zou daardoor wel eens moeilijk kunnen worden mijn spullen uit Zuid-Afrika te exporteren. Ik vertelde hem dat ik nog nooit problemen had ondervonden mijn spullen mee te krijgen. “Well you have never tried getting things out of South Africa yet”, zei hij. Ik vond echter een oplossing voor dit probleem maar daar vertel ik later wel meer over. Ik had nog vijf dagen over, en wou wat van de omgeving van Jo-burg zien voordat de zeereis naar Tristan da Cunha, Gough en Bouvet Eiland zou beginnen. Op weg naar Kaapstad nam ik contact op met Sid, ZS4MG uit Kroonstad. Sid zou me op het treinstation van Kroonstad afhalen. En natuurlijk stond Sid om een uur nachts op het perron me op te wachten en bracht me met zijn klein autootje naar zijn woning. Zijn vrouw was nog wakker, en er stond een flinke maaltijd voor me klaar. De sfeer was erg gemoedelijk en ik merkte dat ik hier rustig mijn schoenen uit kon doen, mijn broekspijpen kon oprollen, en de koelkast in kon duiken als ik dorst had. Ze zeiden me dat ik moest doen alsof ik thuis was, en dat deed ik natuurlijk. Ik mocht zelfs zijn station gebruiken, ik had nog maar weinig ZS QSO’s gemaakt. Ik kon een hoop mooie QSO’s met ‘Gus Watchers’ maken, en maakte daarbij mijn plannen voor ZD9 en 3Y kenbaar. Ik ben ervan overtuigd dat het goed is de Ham wereld vooraf te informeren. Je kunt dan veel QSO’s verwachten als je vanuit een zeldzaam land in de lucht komt. Ik weet dat sommige jongens een paar dagen verlof nemen om een QSO met me te maken. Zij willen natuurlijk ook weten op welke dag zij zich ziek moeten melden. Ik ken zelfs eentje die zijn vakantie onderbrak in Texas, en in het vliegtuig stapte om van thuis in Ohio een nieuw land te werken. Ook is mij ter ore gekomen dat in New York een doctor woont die zijn patiënt op de operatietafel even alleen laat als hij een telefoontje krijgt wanneer ik weer eens actief ben. En de baas van Eimac, Bill Eitel, vertelde me dat de productie drastisch verminderde als ik in de lucht was. Natuurlijk geloofde ik dat niet, Bill wou me natuurlijk in de maling nemen. Een DXer hoort natuurlijk te weten wanneer een DXpeditie actief wordt of van plan is actief te worden. En de mannen en vrouwen die op DXpeditie zijn willen natuurlijk zoveel mogelijk stations in hun logboek kunnen schrijven. Ik weet dat het soms beter is niet te veel van je plannen te vertellen als die te ver in de toekomst liggen. Er kan iemand voor jou op die plek actief worden, of er kunnen boze brieven naar London gestuurd worden zodat je gen vergunning krijgt om QRV te zijn vanaf “A Rare One”. Dan is het beter je mond dicht te houden. Ik heb dat tot mijn schande moeten ondervinden toen ik op weg was naar Chagos. Dit is waarschijnlijk ook de reden dat Don Miller, W9WNV zich in zwijgen hult en niets van zijn plannen vooraf bekend maakt. Sid had een mooie perzik boomgaard achter zijn huis. De perziken hadden nog twee maanden nodig voordat ze rijp waren. Een goede tijd om na het Tristan-Bouvet avontuur terug te keren naar Sid en zijn familie om nogmaals van zijn gastvrijheid te genieten. Ik vertelde Sid dat er ook perziken en watermeloenen groeiden in het gebied waar ik vandaan kwam. Ik zie mezelf nu in een sappige perzik bijten met daarop heerlijke geklopte slagroom [ hmm…]. Sid beloofde een handvol perziken voor me te bewaren tot mijn terugkeer. Ik genoot van de heerlijke kookkunst van Sids vrouw en van de warme vriendschap van het echtpaar. Ik vond het niet leuk het echtpaar en Kroonstad te verlaten. Maar de vertrekdatum van de boot uit Kaapstad kwam steeds dichterbij, en dat maakte me steeds zenuwachtiger. Laat in de avond vertrok ik met de trein naar Kaapstad, een rustig ritje. Die Afrikaanse treinen sporen goed en het eten in de restauratiewagen is goed en redelijk geprijsd. Het treinkaartje was ook niet te duur. Toen ik de volgende morgen aankwam zag ik dat Kaapstad in een heuvelachtig gebied lag. Marge ZS1RM en Jack, ZS1OU stonden me op te wachten. De burgermeester van de stad was ook bij hun en na een hartelijk welkom stonden ze er op me een koude Cola aan te bieden. Daar had ik wel oren naar. Iedereen van ons gezelschap bestelde Cola. Ik vroeg de dienster mijn Cola in de fles te serveren. Maar zoals gewoonlijk werd de cola in een glas geserveerd. Gr… Ik weigerde het glas, en vertelde nogmaals dat ik enkel de koude gevulde fles Cola wou hebben. Met een rare frons op haar gezicht kreeg ik de fles geserveerd. “Er is geen verschil in de smaak” zei de burgermeester. “Natuurlijk is de smaak anders”, zei ik. Daarna bestelde iedereen een extra Cola in de fles en dronken afwisselende uit de fles en het glas. En alle drie moesten mij gelijk geven. Cola smaakt het beste als je het uit de fles drinkt. Ik kan het weten want ik ben een kenner. Na dit intermezzo, waarin drie Afrikanen geleerd werd Cola te drinken vertrok de burgermeester naar zijn kantoor en brachten Marge en Jack me naar hun appartement in The Strand met uitzicht over het strand. The Strand is een Resort gebied direct aan het strand Van Kaapstad, een soort vakantie oord waar iedereen heen gaat in de weekends om te zwemmen, te golfen, te vissen, te luieren enz.. Marge is een schoonheidsspecialiste en Jack verkoopt verzekeringen. Ze zijn niet rijk, en hun appartement is niet erg groot. Toch was er een reserve slaapkamer voor me, en de koelkast was tot de nok toe gevuld met Cokes, verse vijgen, Cantaloupe (oranje meloen), watermeloen en meer van dat lekkers. Natuurlijk werd ik meegesleurd naar hun shack, en kreeg ik instructie hoe hun apparatuur bediend moest worden. “Gus, the rig’s yours as long as you are with us. Make yourself right at home, and sleep as long as you wish”. Na een paar uurtjes gebabbeld te hebben gingen ze naar bed. I werd onmiddellijk actief en begon op 14065, mijn DXpeditie frequentie, in CW te zenden. Natuurlijk lagen de boys al op de loer en kon ik vertellen dat Tristan, Gough en Bouvet nu heel erg dichtbij kwam. Ik bleef bezig tot 3 uur in de morgen, en viel doodmoe in slaap tot de volgende morgen 10 uur. Marge en Jack waren niet meer aanwezig. Er lag een briefje klaar waarop stond te lezen dat ik mezelf maar ontbijt moest maken. Ik voelde me echt thuis, had het huis voor me alleen, en kon zoveel zenden als ik maar wou. Dat ontbijt was weer heerlijk, met koffie, meloen en zelfs een groot stuk watermeloen. Jongens, het was net als thuis in South Carolina, maar dan zonder grutten, worstjes, eieren en zonder Peggy’s kookkunsten. Gus Lees verder Deel 25