April 2006 Peter 1 Island, the lost world. 7 februari 2006. De kolonie pinguïns op het eiland vlak voor de kust van het ijscontinent Antarctica is bezig met de dagelijkse beslommeringen. De temperatuur in de Antarctische zomer is redelijk, min 1 graad Celsius. De wind is iets gaan liggen, slechts 40 knots. Peter 1, want zo heet het eiland, ligt ten westen van het Antarctische vasteland, en is 9 maanden per jaar onbereikbaar door het winterijs van de Zuidpool. De vulkaan, bedekt met eeuwige sneeuw, is even zichtbaar. Plotseling ontstaat opwinding onder de vaste bewoners van het eiland. En daar is de bron van de opwinding, een schip nadert het vulkaaneiland. Een helikopter op het dek is even, tussen de mistvlagen door, zichtbaar. Daarna trekt de hemel weer dicht, en valt de grauwe sluier alweer over de dieren die dit eiland als hun thuis beschouwen. Hadden ze het goed gezien, kwamen de bezoekers van 12 jaar geleden terug, of was het een IjsMorgana. Een dag later trekt de mist gedeeltelijk op. Ja hoor, de boot ligt nog steeds voor de kust. Maar het is niet de Calypso van Cousteau, maar de Dap Mares, en er staan inderdaad een helikopter op het dek. Een mooie lichtgroene. De helikopter is nodig om aan land te kunnen gaan, want steile klippen maken een simpele landing met een Zodiak onmogelijk. Twaalf lange jaren van wachten zijn voorbij voor de populatie op het eiland, twaalf koude en eenzame jaren. De opwinding van de eilandbewoners neemt enorme vormen aan als blijkt dat de heli een verkenningsvlucht maakt boven het eiland. En als het groene monster neerstrijkt op het ijzige aardoppervlak, en een paar grote pinguïns uit het apparaat komen en hun poten in de sneeuw zetten is het feest op het eiland. Een paar minuten later wordt een bericht vanaf de Dap Mares de Ether ingestuurd. De boodschap luid als volgt: "The Eagle has landed". Het zijn historische woorden, uitgesproken tijdens de eerste landing van de mens op de maan. Maar er zijn helemaal geen arenden op het eiland. En waar zijn trouwens die Pinguïns? Er zijn meer mensen de ruimte in geweest dan bezoekers in deze uithoek van een vergeten wereld. De boodschap wordt opgevangen in Punta Arenas, Vuurland, Zuid Amerika, en daarna snel via moderne technieken en middelen verder gestuurd. Maar voor wie is dit bericht bestemd? De helikopter vliegt nu af en aan, en brengt de ene lading na de andere over van het schip naar het eiland. Ook worden meer mensen aan land gezet die onmiddellijk beginnen met het opzetten van een grote tent. Zou Adre Rieu soms een optreden verzorgen voor de eilandbewoners? Nee, behalve die ene mondharmonica, en die banjo zitten er geen muziekinstrumenten tussen de lading. Wel toetsenborden, maar die zitten vast aan laptops. Wie zijn die mensen, en wat zoeken ze dan op dit eiland? Ha, wetenschappers natuurlijk. Maar wat moeten die met waspalen, welke al voorzien zijn van waslijnen? Op een bepaald moment hangt zelfs kamer 13, een toilet onder de helikopter. Dat getuigt van een gedegen voorbereiding van deze invasie, maar wie zijn de invaders, komen ze misschien van outer space? En waarom juist hier, op deze meest eenzame, barre uithoek van het Zuidpoolgebied. Plotseling trekt de hemel weer dicht, en verdwijnt het eiland uit zicht van de mensen op de boot. Er staan 3 mensen op de Dap Mares beteuterd te kijken naar de grijze mist en het Lost IJsland. Zij kunnen niet meer aan land gezet worden om daar hun kunstjes te vertonen. Dat is erg jammer, want een van de drie schijnt de Chefkok te zijn. De groep mensen op het eiland is nu aan de weergoden overgeleverd, en dat is geen goed vooruitzicht. Als Boudewijn Buch nog had geleefd, dan had hij kunnen vertellen dat de bezoekers eilandgekken zijn. Maar de gekken zijn wel gedreven mensen, die weten wat ze doen. In de barre omstandigheden zijn ze in de snel opgebouwde tenten bezig met het opstellen van ingewikkelde apparatuur. En buiten worden de waspalen opgetuigd, ze zijn alleen veel te hoog om er was aan te kunnen ophangen. En ze worden ook niet gebruikt voor het verankeren van de diverse tenten. Alle waspalen worden verbonden met zwarte of witte kabels, welke allemaal in de tenten verdwijnen. Een scheerlijn van de waspalen wordt gedecoreerd met kleine vlaggetjes. De Amerikaanse vlag de Russische vlag en de Zwitserse vlag. Maar ook de Noorse vlag, want het eiland is Noors grondgebied. En er is ook een Frans en Nederlands vlaggetje zichtbaar. Alleen mannen maken deel uit van de groep. Het lijkt wel alsof de mannen een call-center van een groot postorderbedrijf opgebouwd hebben. Op een bepaald moment zit een groep mannen (voornamelijk 50 plussers) met koptelefoons op, te luisteren naar emotionele klanken die hun oren bombarderen. Er wordt regelmatig getracht de klanten tot rust te manen, maar dat schijnt onbegonnen werk te zijn. Alle klanten van het call-center schreeuwen door elkaar, en proberen de aandacht van de call-center-operator naar zich toe te trekken. Hun problemen moeten enorm zijn, maar het is niet duidelijk wat hun problemen zijn. Een andere groep mannen, ook met koptelefoons op, spreken helemaal niet tegen hun klanten. Het valt op dat zij niet eens een microfoon hebben, het enige wat ze doen is zo nu en dan een zilveren hefboompje bedienen, en wat verdwaasd op het toetsenbord van hun laptop slaan. Waarschijnlijk een burn-out, terwijl hun bezoek nog maar nauwelijks is begonnen. Eilandgekken, inderdaad. Net als Boudewijn Buch was. Maar wel eilandgekken met een heel rare tik. Het zijn zendamateurs, die al hun spaarcentjes jaren lang opgespaard hebben om in deze uithoek van moeder aarde, onder barre omstandigheden, een paar weken lang, 24 uur per etmaal, radioverbindingen te maken met andere zendamateurs, waar dan ook ter wereld. Gekkenwerk, inderdaad, het is zelfs geen weer om te kamperen. Het bericht "The Eagle has landed" was bestemd voor de vele honderdduizenden zendamateurs elders in de wereld. De boodschap was ook bestemd voor Nederlanders. Zou het deze keer wel lukken om een verbinding met het eiland tot stand te brengen? In 1994, de laatste keer dat er mensen waren op het eiland, bleef het voor velen bij dagenlange pogingen (en nachtelijke pogingen). "The Eagle has landed" was het sein voor een nieuwe golf van pogingen om een verbinding met Peter 1 Eiland tot stand te brengen. Maar wel pogingen met een enorme hoeveelheid concurrenten om de zo fel begeerde handtekening van een van de idolen op het eiland op een kaartje van 9 bij 14 centimeter te krijgen. En vanuit Nederland moest een afstand van maar liefst 15200 kilometer overbrugd worden, zonder steunzenders of hulp van derden. En natuurlijk korte dagen, en slechte weersomstandigheden, voorwaar geen riant vooruitzicht voor een succesvolle poging. Maar ook in Nederland was men goed voorbereid en er was heel wat geknutseld in de tuin. Aan waspalen met scheerlijnen natuurlijk. Twee dagen later, rond 23.30 Utc trok de mist rond het eiland eindelijk op, en kon de rest van het team aan land worden gezet. Eindelijk, daar was de kok, en hij had ook nog extra proviand bij zich. En stoelen. Nu kon de groep eindelijk eens fatsoenlijk eten, ze hoefden niet meer op een houtje te bijten. En ze hadden op de al aanwezige stoelen niet stilgezeten. Er waren al lichte slijtageplekken zichtbaar. De signalen van de waspalen op het zuidpooleiland, waren meestal erg zacht, en door de QSB moeilijk te volgen. Op zondagmiddag, 12 februari om half vijf a'avonds, was een bericht van Peter 1 Eiland, uitgezonden op 21023 Kc, duidelijk in Nederland hoorbaar. "QRX pse, PA PA agn." Helaas zijn de meeste zendamateurs doof, en van stilte was dus absoluut geen sprake. De concurrentie bleef enorm. Maar voor wie van de 8000 Nederlandse zendamateurs was dit bericht bestemd? De radio-operator op het eiland bleef echter stug zijn oproep herhalen, en na vele pogingen werd duidelijk voor welke Nederlander de oproep bestemd was: "PA0XXX 599". Het antwoord vanuit Nederland was kort: "tu 599 73". Nog heel even klonk een extraatje vanaf Peter 1: "tu er PA5M, 3Y0X up". Ook bij de Nederlander werd geen microfoon gebruikt, maar werd tegen een zilverachtig hefboompje geduwd. Toch een goede uitvinding van Samuel Morse, dat praten d.m.v. puntjes en streepjes. Zo de verbinding op 15 meter stond in het log, nu nog wat andere QSO's op andere banden en/of andere modes. Dus toch maar weer achter de zender blijven zitten om de Peter One honger te stillen. Want zeg nou zelf, zit je uren/of dagen achter je set, en dan wordt je afgescheept met een verbinding welke maar een paar luttele seconden duurt. Andere amateurs hadden al meerdere QSO's in hun log staan, zowel in SSB als CW, maar de overgrote meerderheid zat nog steeds op hun eerste contact te zwoegen. Iedereen had natuurlijk voorbereidingen getroffen, zich ziek gemeld, en de XYL met de kinderen te logeren gestuurd. De meer eerlijke zendamateurs hadden een paar dagen verlof gevraagd. En gekregen natuurlijk, want hun baas (of bazin), die geen touw kon vastknopen aan de reden van verlof, wilde die Peter-One-Gek zo snel mogelijk weg hebben uit zijn/haar kantoor. Frequenties waren vooraf afgesproken, iedereen wist dus waar hij moest luisteren om het krakerige signaaltje van ver weg te horen. Maar over de zendfrequentie was, zoals gebruikelijk, niets afgesproken. Dat leverde heel wat problemen op, want je wist niet wat er van je verwacht werd. Dus zoeken naar een goed plekje, in de hoop dat je bezoek zou krijgen van die onvoorspelbare bezoekers aan die Ijswereld, daar diep in het Zuidwesten. Als je dacht een goed plekje gevonden te hebben, dan bleek al spoedig dat je keuze door velen werd gedeeld. Dus maar weer op zoek naar een ander plekje, of blijven zitten in de hoop op een antwoord van 3Y0X. En als je een vrij plekje gevonden had, dan bleek dat de operator van 3Y0X even een bezoekje bracht aan dat extra kamertje dat door de helikopter was aangevoerd. Of hij bleek helemaal niet op jouw plekje te luisteren. Als je per ongeluk hetzelfde plekje koos als de Eilanders, dan werd dat snel opgelost door de bandpolitie, die je in verschillende talen behulpzaam was. Veel erger was het optreden van de HH groep, de Ham-Hooligans, waardoor de bandpolitie het verkeer niet meer in de hand had. Gelukkig werd er dan moderne muziek, de Piep-Sonate van Bizar ten gehore gebracht. Het effect was steeds hetzelfde, de HH- groep kwam vanzelf tot rust, en het verkeer kwam weer op gang. Alleen jammer dat de Sonate van Bizar 5 minuten lang was. Ruw wordt ik door mijn XYL gewekt, die ROT wekker loopt weer af, en zij wil nog wat verder slapen. Vlug schiet ik mijn kleren aan, en kruip ongewassen en ongeschoren slaperig achter de knoppen van mijn speelgoed. Voor een nieuwe 3Y0-poging. DX slaapt nooit. Tot horens in de Pile-Up, Wino Paas, PA0ABM